نامه هاي پست ناشده

بي حليمه مثل آغشي

zinatnoor — Wed, 26 Aug 2009 07:07:15 GMT

قســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمت چهارم

بی حليمه مثل آغشی

پيراهن

جايی گليم كهنه تركمنی را كه آغَشِی سيخكهايش را روی آن می انداخت و با آنها بازی ميكرد. قالين نو بافت و سرخ رنگ با نقشهای شبيه ی گونه های اناری آغَشِی گرفته، قالين پُر است ازنقش اندازيهای سرخ و سبز. چهارسوی اطاقِ كوچك توشكهای نو ندافی شده هموار است و بالشتهای رنگه رنگه با پوش هاي گل دوزی روی دوشك ها مثل عروسهای تركمني تكيه زده اند. رختخواب پيچيده در كتان چهارخانه آبي و سپيد به ديوارپايين تر از طاقچه چون تصوير زيباي چسپيده. روي طاقچه چند جلد قرآن مجيد ميان دستمال های زری و ابريشمی، ايمان را در كلمات خفته ی شان به ذهن گردی طاقچه لالايی ميخوانند. چند قطی نو و كهنه ، بوتل تيل شرشم و قطی سيخكهای رنگه ايلمير و آغشی كه يگانه اسباب آرايش آن دو بود، كنار سرمه دانی كه هرگزخالی نميشد و مرا به ياد چشمان هميشه بی سرمه ی ايلمير می انداخت. مانده شده. يادم می آید كه ايلمير وعده سرمه ی عيد را به آغَشِی ميداد و در ذهن كودكانه او اين سوال را ايجاد ميكرد كه سرمه هم مثل گدی گك پلاستيك تبار شايد خيلی قيمت باشد. دركنج ترين، كنج اطاق صندوق چوبی را گذاشته بودند كه روی آن با دستمال گلدوزی پوشيده شده بود. نميدانم چرا چشمم بار بار به طرف صندوق ميرفت و يك حس گُنگ و هيپنوتيزمی عجيب به ذهن خفته ی من خبر ميداد كه آن صندوق با كاكتوسهاي وحشی، گدي گك و جسد من يك رابطه از جنس تارهاي گليم تركمني دارد. يك رابطه كه روی روح كهنه ی اطاق هموار است و مرا با ارواحی همه آنچه كه آن اطاق را اينهمه از ياد هاي من جدا كرده؛ دوباره آشنا می سازد.

ايلمير رختخواب را باز كرد. از آن يك لحاف نو، يك بالشت و يك رو جایی برون آورد و بی آنكه به من نگاه كند يا حرفی بزند. جای خواب مرا آماده كرد و بعد به كمك آغشی جای خواب های شان را كنار هم هموار كردند. به هر حركت آغشی گوشه های دامن زری اش كه كوتاه و كمی كلانتر بود بالا ميرفت و از زير آن پيراهن كهنه و چركينش نمايان ميشد. سر انگشتانش با رنگ نخ قالين سياه و سبز بود، درست مثل انگشتان ايلمير. چهره ی ايلمير ديگر آن تازه گی های بهاري را نداشت. گاه به گاه مثل پيره زنها سرفه ميكرد و توبه ميكشد. چهره اش سرد و خالی و بی حس بود. باخود ميگويم شايد اين بی حسی و سردی در چهره او از اول هم بود ولی من قادر به فهميدنش نبودم. آغَشِی و ايلمير در برابر من بيگانه تر از سالهای رفته اند. نميدانم قلب من به كدام پا تا اينجا آمده بود. بغضِ عجيبی راه گلويم را بند كرد. سعی كردم با ايلمير حرف بزنم ولی او هيچ چيزی نمی گفت و سوالهای های مرا كوتاه و گنگ پاسخ ميداد.

آغشی هم چشم از كارگاهِ گل دوزی بر نميداشت. پشت سرهم موره ها را روی سوزن می انداخت و كوك اندازی ميكرد.

‌بكس كوچكم را باز ميكنم و منشور سه رنگ را برون می آورم . پيش آغشی ميروم و ميگويم: يادت هست آغَشِی، كه آنوقتها كه ما با هم بازی ميكردیم تو آن دور بینك رنگه را چقدر دوست داشتی؟

ـ چی ره ؟ نمی فهم . تو خانه ی ما آمده بودی ؟

ـ من ، بهشت هستم يادت نماندم

ـ بهشت ؟ مچم

ـ من برايت ای دوربينك منشوری را ساخته ام. ببين درقسمت پايينش توته های چوری شكسته ره پُر كديم و اگر چشمت را در مثلتِ شيشه ی ـ اينجه ، ببين ـ اينجه باني و منشور را دُور، دُور بتی ، شكل های مقبول و ديزايين های رنگه رنگه را می بينی. با هر دُور كه ميتی يك گل مقبول دگه ده شیشه گگ دیده میشه ... . اما او حتی نگاهم نميكند و پشت سر هم موره ها را روی سوزن ميگذارد.

- يكبار خو ببين . حتما خوشت ميايه . يكی همتو داشتيم . او وقتها.

ـ مه چه می فاميم . مه سبق نخوانديم . مه خو مكتب خوان نيستم.

نا اميد ميشوم دوربينك را روی دوشك می اندازم و می پرسم : چه ميدوزی؟

ـ عرق چين بری ناظم بای .

سرخ ميشه و باز بق بق ميخنده و چادرشه پيش دهنش ميگيره.

ايلمير ميگه :

ـ وش. بانش كه دوخت و دوز خوده كنه. كار دوخت جيز هايش هم مانده و كار دكان بُغچه بُغچه مانده گی است ای دختر شو و روز خوده يكی كده . که زود خلاص شه. وش. وش درچه غم ماندی آغشی مايه . بس كو . يك چشم خو كو كه كور كدی خوده .

می پرسم :

آبَي، چه وقت آغَشِی ره عروسی ميكنی ؟

ـ همی فصل كه بياه كدی خير. ده عيد رمضان. امسال پيش از محرم آغَشِی مايه ، پشت بخت خود ميره و سرخ روی ميشه .

چهره اش گل ميكند و در خيالات طلايي غرق ميشود. مثل كه پيش پيش زنان با لباس زری و چپلی های زرك دار می رقصد و با صدای داريه ی زنان چرخ ميزند.

ايلمير و آغشی روی جايهای خواب شان دراز ميكشند و من هم خواه نه خواه زير لحافی كه بوی كاكتوسهاي وحشی را دارد و گردِ روح گليم كهنه تركمنی بوی آگينش كرده، خودم را به خواب ميزنم.

آغشی و ايلمير با هم پس پس ميكنند .

ـ چرا نمازت ره نخاندی؟

‌آغشی می خندد و ميگويد. يك گپ نو شده سرم.

- چه شده . نی كه بی نمازی؟

‌آغشی دهنش را به گوشم ايلمير می چسپاند و پُس پُس ميكند.

ايلمير به وجد ميگويد: چتل نكدی خوده؟

- كمی .

‌لحاف را پس ميزند. دامنش را بلند ميكند. روی پيراهن و تنبان اش لكه های سرخ رنگ گل انداخته.

ايلمير از جايش بلند ميشود به طرف صندوق ميرود سرصندوق را باز ميكند يك تنبان آبی شسته و كهنه را برون ميكند. بعد بُغچه گگ كوچكي را باز ميكند و از آن يك زيرتنباني و چند توته سان سفيد را برون ميكشد و به آغشی اشاره ميكند كه پيشش برود. آغشی رو به روی مادرش می نشنيد و ايلمير چيزيهای بغل گوش او ميگويد. آغشی دست را پيش دهنش ميبرد ومی پرسد:

ـ چه قسم .چه قسم بمانش كه چتل نشم ؟

ايلمير پُس پُس ميكند و هر دو برون ميشوند.

ازجايم بلند ميشوم و از پشت كلكين می بينم كه آغشی با آفتابه داخل تشناب بدر رفت ميشود و ايلمير با تنبان، تكه ها و زپرتنبانی در پشت دروازه می ايستد بعد اول تكه ها، بعد زيرتنبانی و آخر هم تنبان را به او ميدهد و چيزيهای ميگويد.

هردو برميگردند.

‌آغشی - آبَی . خوبه كه پيش از نكاح آمد يا بده

- خوبه، خوبه. مه قدي تو قصه اش ميكنم حالی خو كو كه دختر وكيل ازخو بيدار نشه .

آغشی آهسته ميگه اين پيراهن عذابم كده. پيراهن زري را برون ميكند و بالای سرش روی توشك هموارميكند.

آنها ميخوابند و صداي خر، خر ايلمير بلند ميشود.

ازجايم بلند شدم و آهسته دوازه را باز كردم. ازپله هاي صُفه پايين شدم و رفتم زير درخت زرد آلو و شروع كردم به كندن كاكتوسها. زمين جا، جا نرم بود و كشيدن كاكتوسها آسان. و جا های هم زمين سخت و خشك شده بود. و كشيدن كاكتوسها از زمين خيلي خسته ام ساخت. من هم شروع كردم به لگد كردن شان. آنقدر روي آنها راه رفتم تا همه به جسد های له شده يی تبديل شدند. ازپله ها بالا شدم. ديدم كه چراغ اطاقك قالين بافی روشن است به طرف كلكين رفتم و از شيشه به داخل نگاه كردم. ديدم كه آغشی كنار يك كارگاه نشسته و مشغول تاركردن و موره انداختن است. فكری مثل برق به خاطرم رسيد. داخل اطاق خواب شدم. پيراهن زري را روی پنجابي سفيد رنگم پوشيدم و چادر آغشی را روی مويهايم پيچدم. زيرجای آغشي داخل شدم. با خودم میخندم و دستم را پيش دهنم میگیرم تا دندانهای سفيد و كوچكم معلوم نشود. همه چيزم بوی آغشي داشت. باور نمیکردم که آغشی شده باشم بی خبر از همه چيز و ذهنم درعشق گرم يك دخترك تازه جوان، فقط در تب و تاب يك عرق چين موره دوزي رفت و آمد ميكرد و در عطش يك نگاه ديدنی ناظم بای سرخ و سبز ميشد. صداي سرفه ی ايلمير بلند شد. غلتی زد و توام با آن من گرمی دستش را احساس كردم كه از روی چادر به سرو مويم رسيد. با صدای خواب آلودي گفت : پشتت را لوچ نكو كه خنك نگيرت دخترمايه . آغشي مايه . نازك پری مايه و با گرمی و محبت پیهم دست به سر و روی و پشت و پهلو یم ميكشد و لحاف را ازهرطرف روی تنم می چسپاند . چيزی شبيه لالايی درميان خواب و بيداری زمزمه كرد و من بی آنكه معنی كلماتش را بفهم همه را می نوشيدم و سر ميكشدم و با نوشيدن هر جرعه بيشتر از بيش با همه وجودم از آغَشِی متنفر ميشدم. دلم ميشد همه چيزی او را از او بگيرم. مثل همين بستری كه دركنار ايلمير بود مثل همين لحاف، همين چادر، همين بالشت. ميخواستم چشمها و دستهای ايلميراز او بگيرم ، نوازشهای دست ايلمير را ذره ، ذره از پوست اش بكنم و جدا كنم.. پوستش را از تنش برون كنم و مثل آن پيراهن زری به روی تنِ كهنه ی خودم بپوشم. ياد آن گريه های كودكانه، آن عطش و آن ناديدنها و ناشنيدنها شعله ورم ميكرد و دود خشم از گوشهايم برون ميزد تاسرفه هاي ايلمير را بيشتر كند و تندتر و سمناك تر از خاك رنگه کارگاه قالين بافی به هر شانه زدن روی شش های او خانه كند.تاسرفه هايش را مثل تنهای های من هميشه گی بسازد. ديگر جای آن حس گرم و ملتمسانه را در من يك حس خواستن آميخته با نفرت و كينه گرفته بود. ميخواستم همه چيز شان را غضب كنم، بدزدم و غارت كنم. حتي اگر ممكن باشد از ريشه بكشم و لگد مال كنم. آندو سزاوار سرنوشت كاكتوسها بودند، سزاوار سرنوشت گديگك ، سزاوار سرنوشت جسد من. ميخواستم همه چيز را در آن خانه يی كه هيچ چيز و هيچ كس اش مرا به خاطر نداشت به هم بريزيم و ويران كنم. آن معبد خاطره های كه زائرينش را ترد ميكرد تا در كربلا ی پُر از تشنه گی محكوم به مرگ و شكنجه باشند. آن ذهن های كه مرا با همه معصوميت و محبت كه به آنها داشتم به هيچ ميگرفتند و حتی اسم كوچك مرا از زباله های ياد كور شان دور ريخته بودند. منكه سالها با ياد سنگدلی آنان زندگی كرده بودم به اميد روزی كه با آغوش باز و دلهای گرم آنان آشنا شوم. ولی اينها در دنيای حبس خودشان ، بهشتی را نمی شناختند. ايلمير بلند شد و برون رفت . من زود ازجای آغشی برخاستم. پيراهن ره برون آوردم و خود را زير لحافم پنهان كردم. ايلمير وضو گرفت و برگشت و من به خواب رفتم.

ادامه دارد.

بي حليمه مثل آغَشِي

zinatnoor — Sat, 22 Aug 2009 05:03:15 GMT

قســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــمت سوم

بی حليمه مثل آغَشِی ‌

كاكتوسها

"دیدم که چهارسال بعد باز من و بابا با آغَشی،ترکمن، ایلمیر و قره روی صفه نشسته ایم " (بريده قسمت اول برای يادهانی )

هشت سال بعد بار دیگر من، بابا و قره ازپله های همان صُفه بالا می رويم. از همان پَله های كه من و آغشِی هرروز روی آن می نشستيم و چشمانِ كودكانه ی ما به سمت پرواز كفترهاي تركمن راه ميكشيد. پله های كه تركمن از آنها بالا و پايين ميدويد. گاهی هم بی پروا دست و پای كوچك ما را لگد ميكرد و فرياد ميزد: كِشه، كِشه ... . آغشی جیغ میکشید. ایلمیر میدوید او را بغل ميكرد. دست و پای كوچك اش را می بوسيد.اگر با من ميشد. از دورها سر میي جنبد ولی هرگز به سويم نمی آمد. هشت سال ديگر آن پَله ها بي آنكه قد بكشند، با ياد آن سنگدلي ها آنجا مانده بودند. با ياد دست و پای لگد شده ی كودكی كه حتی چيغ نمی كشيد. با ياد اشكهای كودكی كه حتی اشكهايش درتَف گرمِ خورشيد تا دلِ سنگ پله ها نمی رسيد. پله ها آنجا مانده بودند. با ايلمير، با آغشی و تركمن، با قره و با گروند که در ذهن قره پیر نمیشد و شَیر می ماند. با آدمهای كه همديگر را می پرستيدند.با زنی كه فرزندانش را درمزرعه چشمانش كاشته بود. زنی كه نگاه از آنها بر نميداشت. زنی كه مرا پرورش ميكرد، ولی محبت به من را كُفر مذهب اش می دانست.او سرسختانه ميجنگيد تا حليمه نباشد و من معصومانه ميكوشيدم تا آغشی باشم. اين كوشيدن او را سنگدل تر ميكرد و آن جنگیدن مرا معصوم تر. زنی كه مرا در مزرعه ی چشمانش مثل كاكتوس وحشيی كاشته بودتد تا او گمان کند كه من آمده ام تا همه چشمه های مرزعه ی شان را بمكم. زنی كه هركي بود مگر حليمه و منی كه هركی ميشدم مگر آغشی. منی كه ميخواستم مثل آغشی باشم. گلی باشم روی دامن گل گلی اش. ولي آرزوی من در معبد بی حليمه او مثل پستان مرده و بی شِیر شاه گُل فقط كاكتوس گُل ميداد و تعويذ می بست روی پيراهنی كه هيچ روضه يی گره گشايش نميشد.

بالاتر از پله ها همه چيز خالی از بوی آشنايی بودند . صُفه بوی تارخام و چوب كارگاه قالين بافی داشت. روي ديوارهاي بی رنگ،رنگ آسمانی روشن زده بودند. خانه ی كوچك قره يك قد بلندتر شده بود.

بابا دست را به كمرش ميگيرد. بالا می بيند و می پرسد:

ـ همی دو اطاق ره نو ساختي؟

ـ دواطاق در بالا انداختم يكی در پايين. بری كارگاه قالين بافی. ايلمير و تركمن در خانه قالين بافی ميكنن، آغشی هم گلدوزی و يخن دوزی. از خيرات سر تان يك دكانك قالين و دست دوزی باز كرديم ده همو غريبی دارم.

ـ از دكان خو خبر هستم پالوان . خدا زياد كنه و بركت پرته . ببين نی. مه خو ميگفتم كه روز بد نمی مانه.

ـ وكيل صاحب از بركت دستگيری شماست. همو كارگاه ی شكسته و بی دست و پا، دست و پای ما شد و ماره از غرق شدن كشيد. آگه نی وقتيكه او حاجی نامرد مه را به تهمت دزدی از دكانش جواب داد از نان چاشت به نان شو، دستم دراز نميشد. ... .

بابا حرف اش را قطع ميكند

ـ هر چه داری از دست و بازوی خود داری پالوان. تو بگی يك اَفتآوه اَو جور كو كه وضو تازه كنيم، كه نماز شام عمر آدميزاد واری بی وفاست. تو نمازته خاندی؟

ـ نی . قدی شما ميخوانم.

باغچه كوچكتر به نظرم میرسید. درخت زرد آلو مثل هيولايی درسرخی غروب به دو طرف دستانش را باز كرده بود. همان هيولايی كه من، جسدم را در پای ريشه هايش گور كرده بودم. حالا روی جسدم كاكتوس های وحشی روييده بود. کاکتوسهای كه فقط يك دست داشتند، دستی كه به هيچ سمت خم نميشد. كاكتوسهای وحشی كه از روی تن گُديگك ام ريشه كشيده بودند. تا جسد مرا پنهان كنند. من از آن هيولا و آن كاكتوس ها به اندازه ي جسد خودم نفرت داشتم. خارهای آنها را روي گلويم حس ميكردم. خارهای كه سكوت را در من صدا ميكردند و مرا بار بار بيگناه ميكشتند. بابا و قره سرجای نماز ايستادند. من روی توشك قالينچه ی كناركلكين نشستم. رويم را به شيشه كلكين چسپاندم تا بتوانم داخل اطاق را از پشت پرده های نازك در روشنی چراغ ببينم. ايلمير و آغشی را آنجا ديدم. كه لباسهای را روی لباسهای خانه ی شان مي پوشند. ايلمير چاقترشده بود. پيراهنش گلهای ريز ريز سياه و سرخ داشت. گلهای ريز ريز سياه من و گلهاي ريز ريز سرخش آغَشِی بود. آغَشِی پيراهن دراز زري را روی پيراهن كهنه اش پوشيد و من ديدم كه ايلمير از طاقچه قطيی را پايين كرد و از آن چند دانه سيخك رنگه را برون آورد و به كاكل هاي چرب آغَشِي زد. بعد جورابهای پيشمی كهنه اش را، كه سوراخ هاي در پنجه و كوريش داشت، برون آورد و زير توشك ماند. به طرف آغشی نگاه كرد و چيزی گفت : آغشی خنديد و دستش را پيش دهنش گرفت تا دندانهای كوچك و سفيدش را پُت كند. كومه های چاق و گلابی اش گِرد تر شد و چشمانش برق زد.

تركمن آفتابه و لگن را پيش آورد و روی دستان بابا آب ريخت. بابا دستهايش را شست و خشك كرد. تركمن زير چشمی به من نگاه ميكرد و روی دستانم آب ميريخت. ايلمير دسترخوان خامك دوزي را هموار كرد. بوی قابلی و نان و سبزی بهم آميخت . تركمن پهلويم نشست. دامن پيراهن درازش را روی زانوهای لاغرش كش كرد. نگاهم كرد؛ بيني اش را ماليد و بعد زير چشمي نگاهی به بابا انداخت و آهسته گفت:

ـ حالی هم كدی دست چپت نان می خوری.

و پوزخند زد.

گفتم:

ـ حالی هم كفترهايت سر دستت گو ميكنه ؟

‌هر دو ما قِت قِت خنديديم . بابا و قره متوجه شدند. تركمن سرخ شد. ازجايش بلند شد و غوری را از دست آغَشِی گرفت . رفت و برگشت و اينبار پهلوی قره نشست. نگاهم كرد و گفت:

ـ ده كودكستان صنف چند استی؟

قره سرش را در بغل گوشِ تركمن ماند و چيزی گفت. تركمن دوباره سرخ شد. سرش را پايين انداخت و خاموش شد. بابا به جای من جواب داد:

ـ صنف هشتم را تمام كرد و سرسال بخير صنف نو ميره .

تركمن چشم به چشم بابا دوخت و گستاخانه گفت :

ـ كاكا! من دوازه را امسال خلاص كدم و اگر شما كمك كنيد. ميخواهم كه به پوهنتون كابل بيايم ،مگم می گويند كه تا واسطه نباشه ليله شامل شدن سخت است. من برای تان يك نامه می نوشتم كه به خير اينه خودت آمدی.

بابا: ـ تو يكبار امتحان كانكور بتی .ليله هم نباشه بی جای نمی مانی .

قره: ـ خير ببينی وكيل صاحب

ايلمير‌: ـ وكيل صاحب از خير تان يك كمك و وسيله شوی كه ده فالكوته شامل شوه. از مای همی يك چراغ است. آغَشِی مايه خو به خير ده خانه ی بخت ميره. دلم از اُو كو جمع ميشه خو به همی بچه نيمدل مانده گی هستم، كه سباقی ايش چه خات شد.

‌تركمن قِت قِت ميخنده و ميگه :

ـ آبيِ مایه ، چورت نزن مه فالكوته ميرم . هاهاها....

قره چپ چپ نگاهش ميكند.

بابا‌از جيبش كتابچه ی يادداشت را برون آورد، برگی از آن جدا كرد. چند سطر نوشت، خواند ،امضايش كرد. كاغذ را به طرف تركمن دراز كرد، تركمن آنرا قپيد. خواند و تشكر كرد.

باباگفت:

ـ گمش نكنی. همينكه كابل آمدی اينرا به مدير ليله لال گلخان منگل ببر. انشاالله كه كارت ميشه. بابا با همان دو حركت تركمن تصميم گرفت تا تمام راههای آمدن او به خانه ما در كابل را ببندد و وعده ی غم جای خوردنش را، با فرستادن مستقيم او به ليله پيش دوستش، پس گرفت.

ادامه دارد ...

بي حليمه مثل آغشي

zinatnoor — Wed, 19 Aug 2009 02:45:15 GMT

قسمت دوم

‌بي حليمه مثل آغشي ‌

و جسد من ...

بس با صدای دلخراشی ناگهان برك گرفت و ایستاد. دريور با قامتِ كوتاه اش موازی به بلندی بس رو در روی ما ايستاد و گفت: بيدارتان كدم. نيشخندی لبهايش را پُركرد و ادامه داد. اگر نان خوردنی هستيد همين جا جايش است. بعد به شيوه ی فلم بچه هاي كاوبايی كه سگرت را زيرلب ميگيرند و دهن شان را كج ميكنند تا جمله ی جالبی را از لای دندانها و كجی دهن شان برون كنند، پكول كهنه و چرك اش را با دست راست اش روی سرش چرخاند.دهنش را کج کرد و ادامه داد سر جيبهاي تان را محكم نكنيد. اين مردم چشم اميد شان به همين بس ها و ما و شما است. چشمانش را تنگ كرد و عیارانه گفت: كاسب هستند، گدا نيستند. جمله ی آخرش نيش گزنده يی داشت. كه همه را خوب گزيد و بی جا كرد. مسافران كم كم شور، شور خورند. بابا هم رفت و چند لحظه بعد با يك خريطه توت، يك خريطه قروت ، چند تا نان ازبكي گرد و يك كمی قابلی پلو چرب در یک بشقاب كهنه و زنگ زده برگشت. من قروت های نرم را به توته هاي كوچكی از نان ازبكي مي پيچدم و لقمه میساختم و بابا قابلی پلو را. او سرش را نزديك بشقاب زنگزده گرفته بود و لقمه های از پلو ميگرفت،با انگشتانش آنرا ميچرخاند و به سرعت پشت سر هم می بلعید. درست مثل كلينر بس كه روی پله های بس نشسته و مشغول دهن پٌركردن و بلعيدن بود. می دیدم كه بابا از طعم غذا لذت ميبرد. می دیدم كه او خودش را رها از آداب ميز طعام خوری پٌرتكلف مادرجان احساس ميكند. آدابی كه مادر جان به سختگيری يك قوماندان جنگی به ما تحميل ميكرد. قاشق را به دست راستت بگير، پنجه را به دست چپ ات، دهنته زياد باز نكو ، صداي پنجه را بلند نكو، در جاي خود بنشين. دستت ره دراز نكو. در بينی ات دست نزن در وقت نان!

برای يك نفس خودم را در جنگل آدم آزاد و ميان قبايل بومی كمون اوليه می بينم .ميخندم ، ميگويم : همين قسم نان ميخوری اگر زنت ميبود. بعد با صدای شبيه ی مادر جان با لهجه مسخره و با تقليد از او میگویم. كدی دست راستت نان بخور- و ميخندم . بابا تلخ نگاهم ميكند. ناگهان حس ميكنم. مزه ی قروت دردهنم تلخ ميشود و الاشه هايم پَرش محسوسی پيدا ميكند ، صورتم داغ ميشود. قلبم به شدت میزند.نگاۀ تلخ مادرجان می آيد و درست به دوطرف بينی بابا، پايين تراز چشمان بابا می نشيند و هردو شان از گردی صورت بابا نگاهم میکنند. صورت بابا به اندازه ی چشمان مادرجان پايين ميرود و كومه های تابانش خاكستری ميشوند. زنخ اش به اندازه ی پايين آمدنِ كومه هايش می چَكَد پايين و من كلماتش را به اندازه ی تلخی، پايين آمدن زنخ اش گم ميكنم. دهنم شور ميخورد ؛

ـ شما....و .....مادرجان....مادرجان اگر مي بودند.

بابا پنجه هايش را روی پشقاب خالی می تكاند و ميگويد: نوشتن و نان خوردن فرق ميكنه. نان ره آدم بايد با دست راستش بخوره. مادرت حق به جانب است.

ـ اصلا باور نميتوانم كه تو، كه تو بهشت بتانی قلاغ بگيری. آنهم از مادر جانت ره. اين هم نتيجه ی زندگی كردن تو با هو درمسال مهاباست كه غيرغزل خوانی كمال دگه ندارند. و تو ... . حالی مه درك ميكنم كه تو فقط زيرفشار مادر جان، خوده به موش مرده گی ميزنی.
با انگشتم روی خط هاي دامنم، خط خط ميكشم و پلك کك ميزنم لبهايم زيرفشاردندانهايم سوزش ميكند.

بابا آهی ميكشد :

ـ من نميخواهم يك آدمی باشی كه خوب معلوم شوی. من ميخواهم كه تو خوب باشی. بين خوب معلوم شدن و خوب بودن فاصله ی زمين و آسمان است. مه مأيوس ميشم كه تو خوب نباشی و خوب معلوم شوی. انتقام كار آدمهای ضعيف است. جواب زشتي ره به زشتی دادن كار آدم ضعيف است. درشتی ها و سختی ها است كه آدم ره ، آدم می سازه. اشك و اندوه و تنهايست كه روح آدم ره زلال ميكنه. و تو ، تو اميد بزرگ مه هستی. همين سختیها مه را آدم بهتر ميسازه و تراهم. اگی تو بيراه نشی و انتقام نكشی و بدی نكنی. چه فكرميكنی من نمی فهم؟ كه چی گپ است؟ مه به تو آزادی مي تم كه ببينم تو كی هستی؟ خدا به من قدرت ميته كه ببينه من كی هستم دربرابرتو. من كی هستم؟ بگو!

ـ سيل كو طرف مه ؟ ازكجا ياد ميگرفتی؟

ـ ببخشيد بابا.

ـ تكرار نشه ! فهميدی؟

ـ بلي .

- بلند! بگو بلی!

ـ بلي ... .

ـ ايطور. پاك كو دگه اشكهايته . ديوانه ... .

ـ و آداب كه مادرت ميگويد. آداب درستی نان خوردن ...

بعد با شرمساری به بشقاب زنگزده و انگشتان چرب اش نگاه ميكند، چشمانش را پايين می اندازد و خاموش میشود. بابا از آدمهاي هيپوكرت سخت نفرت داشت و تمام لحظه های زندگي اش را محتاطانه نفس ميكشید تا مبادا چيزي را كه ميگويد ، نه كند يا چيزي را بگويد كه نميتواند، انجام دهد.

چشمان مادرجان رفت و صورت بابا آمد روی خط استوا . لبخندش گرم شد و آفتاب من زرد و سرخ طلوع كرد. نگاهش كردم ، نگاهم كرد. چشمان ما بهم قول دادند كه فراموش كنيم.

بابا براي بردن ظرفهای پلو رفت و من يك لقمه ديگراز قروت و نان ازبكي را به دهانم ماندم تا تلخی لقمه قبلی را شستو دهم و آرامش الاشه هايم را جشن بگيرم؛ ولی هنوزقلبم روی ضربه های تب ميزد. بابا برگشت گوشه های چپن سبزش را جمع كرد. نشست و گفت:

ـ بيادر پالوان قره در همين سالنگ دكان كلاه فروشی باز كرده. همين حالا ديدمش، گفت : كه ده پای ننه ی ايلمير دمبل بر آمده و ازراه رفتن مانده.

و با ناراحتی ادامه داد:

ـ دگه از رفتن ننه ده كابل چي فايده خاد بود. ببرمش ده پهلو ی شاه گُل، ماه گُل ميشه. همو خوب است كه از آمدن من و قصه ی رفتن خود به كابل كدی تو خبرنشه. فاميدی؟ مه كدی بيادرقره گپ زدم.

تو امشو در خانه ی قره باش. دو بجه كه شد، برو ده دُكان خُسر قره. اونجه آنها ده بس مزار جت يك چوكی خالی دارند. ده همو بس كابل برو تا بس دگه پيدا شوه و چوكی خالی خدا ميدانه .

ميدانستم كه ناراحت است و اعتراض من تصميمش را تغییر نمیدهد.

گفتم :

ـ شما حيرتان می رويد؟

ـ هان : ما صبح وقت كار ما شروع ميشود. از تاجیكستان برت چی بيارم ؟ گُدی ؟ و ميخندد.

ميگويم :

ـ يك گُدی گک را كه آورده بوديد در خانه ی ايلمير شان گم شد. همو گُدی گَک كه دامن گلابی و جاكت راه دار سفيد داشت. همو گُدی گکم كه هيچ كس دوستش نداشت. من آمدم که گُدی را... . که گُدی را چرا ؟ ... .

بابا نگاهم كرد . ترس عجيبی در چشمانش سیاه شد ، رنگه رنگه شد ، خاكی شد و در فضا پاشيد.

ـ و تو ، تو هم دوستش نداشتی؟ يا نمی فهميد كه يك كسی دوستش دارد؟

ـ مگم او گدی مثل مه بود. بيخی مثل مه بود. كسی خودش ره دوست نميداشته باشه؟ ميداشته باشه؟ باز اگه دوست هم داشته باشه مثل دوست داشتن معنا نداره؟ داره؟ من ميخواستم كه مثل آغشی باشه. اگه ميخواست كه دوستش داشته باشم بايد مثل آغشی ميشد. اگه مثل آغشی ميشد ايلمير هم دوست ميداشت و ...

ـ و تو؟

ـ و مه هم

بابا گفت:

ـ اگر تو دوستش داشته باشی باز نه می ميره. ميفامی چرا؟

‌ـ چرا؟

‌ـ ده دل تو زنده می باشه. در ياد های تو زنده می باشه. قد به قد گُدی تو كلان ميشه و با تو ميايه . فقط دور،کمی دور ميره .

‌ـ بابه

‌ـ جان

‌ـ مادرم دردل شما زنده است؟

‌ـ هميشه . در هر نفسم زنده است. همی شان ده دلم زنده هستند. حتی شكيبك چوچه. شش ماهه بود که... . اگه مي بود حالي .... خاموش ميشود و باز ميگويد حالی....دوازه ساله شده. نی سيزده. سرمد شانزده ميشه و تو پانزده ميشی. مادرت در همی تيرماه بخير پوره سی و هشت ميشه.

خاموش ميشود. می تپيم، كاش بگويد ، چيزی بگويد چيزيهای ديگر. كاش همان قصه های تكراری را يكبار ديگر تكرار كند. ميخواهم همه را يكبار ديگر هم بشنوم. شاید چیزی نوی به آن افزوده شود. با نگاهم پیهم میپرسم :بعد چه شد، بعدش چه شد. نگاهش ميكنم. مثليكه راستی مادرم را در سي وهشت ساله گي مي بيند ، شكيب را و سرمد را. بعد به من نگاه ميكند تا مرا قد به قد يادهای آنها زنده و دور بببيند. اما من زنده و نزديكم . مثل هربار ديگر ميرود تا توته، توته آن حادثه را مثل توته هاي شيشه ها ی بريده روی پوستم خط ،خط كند و من باز زخمی شوم. چقدر آن زخم ها را دوست داشتم، زخمهای خط، خطی تلخ و ترش كه مثل شربت تلخ درمان هايم را با تلخی اش دوا ميكرد و آرامش را با درد. همان زخمها يگانه چيزيهای بودند كه به من تعلق داشتند ديگر هرچه در اطرافم بود جدا از گوشت و پوست من قد ميكشید و رنگ ميگرفت تا دنياي مرا پر كند از چيزيهاي كه متعلق به من نبودند.

‌بابا- جسد های شان بهم چنان چسپيده بود كه جدا نميشدند. . موتر ده همو يك بغل افتاد كه آنها نشسته بودند و ما در طرف ديگه زخمي شديم.

‌ـ وپدر؟

ـ من؟

ـ پدر... . پدرشکیب ... .

‌ـ او در پهلو مادرت نشسته بود. هيچكس از او سيت های بس زنده نماند، هيچكس .

‌ـ و جسد سرمد ؟

‌ـ او هم

‌ـ و جسد من ؟

‌ـ چی

‌ـ و من ؟

‌بابه- ؟

‌ـ ومن ، من چی ؟

بابا‌تا نيم ساعت دگه ميرسيم بخير. خوابت نبره!

‌ـ و من ؟

‌ـ تو خو دخترمه هستي. نيستي؟

دلم ميخواست تا زمين زيرپای بس در حركت است بابا از او بگويد؛ اما بغض راه گلويش را مي بست و صدايش گم ميشد. هميشه چنين بود يكبارهم نشد اين بغض بگذارد او همه چيزها را بی آنكه تكه تكه اش كند به من بگويد، من از بغض ها و اشكهايش او مي ترسيدم؛ چون ميدانستم كه من خودم، تجلی آن بغض ها و اشكها هستم. او همه عمرش مرا گريسته بود و هنوز مرا می گريست هرروز آن حادثه درقامت من آيينه ميشد تاخودش را در هستی من تداعی کند. اشكهايش آنقدر سیاهم ميكردند که قیر میشدم. او ميگريست. من قیر میشدم و قصه ها در ذهنِ عطشهای تاریک من جاری مي ماند.‌

من ميان ترس هايم می مانم و بابا دور را نگاه ميكند و ميگويد: تو بعد از مرگ او هر روز زيادتر و زيادتر همچهره او شده رفتی. همتو چشم ها.مرموز و اندوهگين. مثل او... . من خو گاهی خيال ميكنم كه خوردی و نوجوانی او در تو تكرار ميشه و او دخترم شده. به راستی اگه تو نمي بودی. رفتن او مه ره تا حالی ميكشت.

‌ـ بابا؟ اگر جسد من پيدا نشده باشه و بعد روح مادرم درجسد من داخل شده باشه و بعد ما پيدا شده باشيم؟ چي؟ اگرمن همو، همو باشم. اگر من. .. . اگر گٌدي گك ؟ اگرجَسد؟ اگرمن يك سرنوشت مثل مادرم داشته باشم. اگر همو گمشده و همو اندوهگين تو باشم؟ هه بابا؟ هه بابا؟

نگاهم ميكند. ميلرزد و لبهايش تكان ميخورد و آرام ميشود.

من اصرارميكنم :

ـ هه بابا ، هه بابا.

و خو دم به خود جواب میدهم :

ـ ‌‌اما نی، نی . من مثل ا ش نيستم. من كه مثل او خوشبخت نيستم. بابا با دستش به سوی قبرستان اشاره كرد و گفت :

ـ نی که سايه پخش كرده مه و تره . زيرسايه قبرستان هستيم . ببين كه چی ميگی و چی ميگم . جسد چی است؟ . بعد به ساعتش نگاه ميكنه.

من ‌ـ جسد ، جسدها، جنازه ها ؛ جنازه ی مادرم، جنازه ی پدرم، جنازه ی سرمد ، جنازه ی شكيب ، جنازه ی من ، جسد من.

ـ نماز شام ميرسيم.

تسبيح اش را از جيب برون ميكند و بسم الله را بلند می گويد تا خاموشم کند.

ازسمت روضه شريف به يك كوچه ی باریک دست چپ دور ميخوريم. بابا تيز تيز راه ميرود و من به دنبالش. به خانه ی قره ميرسيم بابا دروازه را تك تك ميكند. چند لحظه بعد قره با چهره ي متبسم در را باز ميكند. پرده كهنه گُلدار را كه پشت دروازه آويخته شده بالا ميگيرد و ميگويد :

ـ مانده نباشي ، مانده نباشي .

خم ميشود دست بابا را ميبوسد. بابا با محبت بلندش ميكند، در آغوشش ميكشد و با كف دست به شانه هاي پَهن و پُر زورش ميزند و ميگويد:

او پالوان قره ، نام خدا همتو تکره هستی که بودی .

قره ميخندد،چشمان كوچكش تنگ تر ميشود. روي گرد و گلابي اش، گرد تر و گلابي تر. ميگويد :

ـ وكيل صاحب ، پير شديم ، پير...

بابا : گروند چطور ، گروند هم پير شده؟ چه كردی مسابقه بزكشی ره بردی يا باختی؟

قره: گروند پيری نداره. اسب پير نميشه . گروند شير است شير. مسابقه را مه و دامادم ناظم بای چوت كدیم.

بابا: داماد؟

قره : وكيل صاحب ، آغشی را به بچه ی حاجی بای ، ناظم باي نامزد كدم . شيرينی و نقل حق شما، جدا مانده گی است.

بابا: نامخدا ، نامخدا ، آغَشِی چند ساله شد؟

قره : آخرهمین فصل سر درختی . کدی خیر پانزده ميشه

قره به من نگاه ميكند و ميگويد:

ـ دختر كلانی ات است وكيل صاحب ؟

بابا: نی ، كلانی حالی فاكولته ميره. اين بهشت هست. نشناختی؟

قره : هو ، بهشت جان است. خو ،خو ايی دخترك از انجنییر مانده. يادم آمد. خدا تمام شهيدا و اوليا را مغفرت كنه. نشناختمش اول. نامخدا ،

بابا صدايش را پايين مياورد و نگاه معنی داري به قره ميكنه و ميگويد :

ـ دختر خورد ام است بهشت!

قره دست روي مویهایم ميكشد و ميگويد : نامخدا ، نامخدا.

دستش مثل توته های شيشه خط خطم ميكند ازلای خط خطی هایش رگه های خون ميدود برون و ازلايی انگشتانش ميريزد روی درد هايم. نگاهش هم خط خطم ميكند مثل توته های شيشه و ازلايی خط خطی هايش خون آبيی ترحم ميريزد روی مويهايم. دستش را دور ميكنم و موهايم را می تكانم. كاش ميدانست كه ازاين حس چقدر بيزارم.

ادامه دارد..............

بی حلیمه مثل آغشَی

zinatnoor — Sat, 21 Feb 2009 03:03:15 GMT

قسمت اول

بی حلیمه مثل آغشَی

ايلمير زنی بود از قبیله ی خدا که دامنش بوی شیر میداد، بوی کودک ، بوی شیر ریخته از دو تا چشمه ی پربار بهشتی . دامنش هزار تا گل داشت نه! خیلی بیشتر. گل گلی های دامنش هزار تا رنگ داشت نه ، خیلی بیشتر . سرخ ، سبز ، نارنجی. به خدا! که خدا هم نمیدانست که دامنش چند رنگ دارد. ولی منی گیچ ، هر روز برای شمار كردن رنگ های دامن ایلمیر روی گلیم ترکی کنارش می نشستم و با چشمان کودکانه ام شمار میکردم یک ، دو. یک دو سه. دوباره: یک ، دو ، سه ، چهار. ایلمیر یک ترکمن داشت، یک آغشی. ترکمنش بوی شیر میداد و آغشی اش‌ ‌- بوی گل،گلی های دامنش را داشت. ولی من ، من هیچ. من نه بوی شیر میدادم نه بوی گل گلی ها ي را دامنش داشتم.

............................

نصف، نصف هویت باغچه ازنگاه ی من رنگ میگرفت. نصف، نصف هویت من از تکرار باغچه. باغچه ی کوچک در بلوغ سبز پانزده سالگی ام گم میشد. قامت سبز، گیسوان بافته و چشمان عسلی ام حسودش میکرد. من او را به یاد شگوفه های درختان سیب و انارش ، به یاد قامت سپیدارش میانداختم.. او را غرق میکردم درحسرت پلک های آبی یک آسمان بارانی و شسته که عاشقانه برایش لالایی قطره های جاودانه را میخواند.

باغچه دلواپس سرانگشتانم روی شیشه ی یخ گرفته بود. دلواپس خط خط زدنها و نوشتن هایم. باغچه می ترسید یک روز نامش را روی یخ ننویسم و بعد کوفش نکنم و مثل دوتا قطره، نریزانم ا ش لای چوب کرم خورده ی اُرسی که رنگ و بوی دلزده گی و فراموشی داشت. گاهی اما رفتار باغچه با من شبیه ی پیرزن سالخورده یی میشد که با صورت پرچین و چروک اش هشدارم میداد و مثل زهدان خالی از نطفه های مرده اش به سویم دهن بازمیکرد. گاهی درفاصله ی دستان او و چشمان من ، رابطه ی ما چنان برهم میخورد که همه چیز از مدار منطقی خودش سقوط میکرد. یک چیزی مثل او پیرم میکرد، سالخورده ام می ساخت. یک چیزی مثل من تازه اش میکرد، پر خاطره اش میکرد. گاهی چيزي مثل جدال نو و كهنه رابطه ی مرا با او سر می برید. من به تن سربریده ی این رابطه خودم را می چسپاندم. فکر میکردم باغچه شبیه ی ایلمیرشده ، شبیه ی مادرجان، شبیه ی شاه گل، شبیه ی همه مادرهای دنیا مادرهای مهربان، مادرهای پربار، مادرهای بی بار. می ترسیدم باغچه رهایم کند. ایلمیررهایم کند.

پنجره اما میان من و باغچه دلتنگ از تکرار رابطه های ما در سرمای سرد زمستان- نم گرفته، باسی و دیروزی می نمود. نگاه خشکش عین تن کرخت و یخ بسته اش بود. تنی که بوی برگها و علف های گندیده داشت. تنیکه پر بود از بوی آب چرکین و پایین شده از ناودان. راه خاکی ازباغچه تا پنجره به دامن پراز لکه های روغن و ذغال شاه گل می ماند. شاید باغچه هم شبیه "شاه گل" شده بود، خشک و خالی. شاید "شاه گل" هم بوی علف های تن سوخته و آفتاب خورده ی کنار جویچه را پس میداد که در آمیزش بوی پلو دم کرده و کچالو سرخ کرده ورق ورق به هم چسپیده بودند.

دستم را روی شکم پس رفته و لاغرم میکشدم. حس میکردم فاصله ی من تا مادر شدن ، پربارشدن، ایلمیرشدن، مادرجان شدن یا شاه گل و باغچه شدن درمسیر سالهای هنوز نمانده، مثل فالهای حافظ دوصد روایت و یکصد تعبیردارد. ولی من نمیخواستم پُربار باشم، شاه گل باشم، باغچه باشم. دلم میخواست ایلمیر باشم. دلم میخواست وقتیکه مادرمیشوم؛ خودم هم ایلمیرباشم هم آغشَی. یک ایلمیر، یک آغشَیی درهم آمیخته. درست مثل پیراهن گلدار آغشَی و ایلمیر. درست مثل همان دامن. درست مثل خودش حتی یک نفس باید میان ما فاصله نباشد. دلم میخواست به آغشَی که درمنست آنقدر محبت و عشق بدهم که از عبورش به جاده ها عشق بریزد. آنقدر که هر کی از کنارش بگذرد، مبتلا شود؛ معتاد شود. آنقدر که عشق را نفس بکشد . عشق را سبز کند. تا چرخ بزند در ترانه های که نمیداند ازکی و کجا در او جاریست. دلم میخواست به ایلمیری که در منست نوازش کودکانه ترین لبخند ها را هدیه کنم. دلم میخواست او را با عطش گنگ شاه گل آشنا بسازم. دلم میخواست سالها او را میان این عطش خشک و تر کنم تا بداند مادرنشدن یعنی چی؟ بعد کودکانه سیراب اش کنم. تا میان درد و شادی بلوغ مادرشدن را تجربه کرده باشد. او حتی نمیدانست درد یعنی چی؟ خوب میدانستم که ایلمیر ساده لوحانه عبادت میکند بی آنکه حتی بداند. خدا از کجا می آید و کجا میرود و چرا شبها آفتاب در چشمانش غروب میکند. تا در صدای گرم آغشَی بپیچم و یک نفس بخوانم : آغشَی مه یه ، نازک نازک پری مه یه .

***

مادرجان لباسهای نو و شسته بابا را روی بکس سفری می چید. بابا کنارش نشسته بود و روی جنتری تاریخ رفت و آمدش را نشانی میکرد.

نگاهش کردم ، نگاهم کرد. لبخند زدم، لبخندزد. همیشه همین قرارداد نگاه و لبخند، ما را روی میز گفت و شنود می نشاند. ولی من هرگز با او حق مساوی نداشتم . هرباری که روی خط مساوی میرسیدیم. لبخندش گم میشد،نگاهم زیر می افتاد. فاصله میان ما پدر و دختر میشد. او حکم صادر میکرد و من با پلکهای اُفتاده پای آن امضا میکردم. حتی اگر مرز کشیدن میان من و او می بود.

بابا خندید و گفت : لاله ره قسم دادم که رادوی ا م نسوزان ....

اینه”رادو” سفید شد. هندو دخترک! دستهایت مثل شیرسفید شده. به دستانم نگاه کردم. چوریهایم را پس زدم میان چرخ چوریها و بازویم یک خط باریک افتاده بود و مرز سفید و سفیدتر را جدا میکرد.

باید کمی دیگر هم سفید شوم تا این مرز گم شود. باید دو تا ماه دیگر باغچه را تکرارکنم تامرز گم شود؛ باغچه گم شود؛ تکرارگم شود و.... ولی مثل اینکه بابا بازوهایم را نگاه میکرد ومیگفت سفید شدی . یادم آمد وقتیکه به میدان هوایی کابل رسیدم. همین طورخندیده و گفته بود: بی بی رادو جان! چقه سیاه شدی، دستهایت حبشی ها واری شده. فکر میکردم اگر چوریها نمی بودند مرز میان سفید و سفید تر نمی بود. اگر من کابل نیامده بودم. اگر او آنجا نمی ماند. او سیاه تر نه میشد و من سفید تر نه میشدم. شاید من هم هیچ سپید نمیشدم شاید او هیچ سیاه نمیشد. این سپید و سیاه مرا میکشت .میدانستم که بابا مرز میان چوریهایم را نمی بیند. بابا مرزها را می آفرید و لی نمی دید. بابا مرزها را نمیدانست. بابا میان سپید و سیاه میرفت و برمیگشت. من اما میان سفید و سفیدتر، سیاه و سیاه تر. میان خاکی و خاکستری. حس کردم ازپوست دستانم حرارت و گرمی دهلی را دزدیده اند و سپیدی دلتنگ کابل را مثل تیل شرشم روی آن مالیده اند. بوی تیل شرشم در ازدحام ذهنم با بوی گیسوهای بافته ی “ایلمیر” و کاکلهای چرب “آغشَی” پیچید..

مادرجان بی آنکه نگاهم کند، بی آنکه لبخند بزند.

گفت : شش ماه سفید میشه ، شش ماه سیاه، بی بی رادوجان! بعد مثل اینکه چیزی یادش آمده باشد گفت : بی بی رادو جانت،روی حرف ت که رسید لبان سرخ و پررنگش را محکم تر فشارداد.

رابطه میان من و مادرجان نه مساوی بود، نه میز داشت، نه نشستن، نه لبخند، نه نگاه ، نه امضا. من برای او سیاه بودم. خاکی بودم ، خاکستری بودم. چیزی بودم غیر از سپید و آفتابی. اوبرای من باغچه ی پرباری بود پر از میوه های ممنوعه.

گفتم : بابا! مه را کدی تان مزار ببرین.

بابا پاسخ داد :

ـ چی ؟ دیوانه شدی من خو ده شار مزار نیستم. من بندرحیرتان می رم و فقط سه روز ده مزار میباشم و بس.

گفتم :

ـ مه سه روز ده مزار می باشم ، باز کدی ننه ی ایلمیر آبَی پس می آیم.

بابا به نگاه های پرسش آمیز به مادرجان نگاه کرد. مادرجان گوشه های چادر پنجابی اش را روی شانه هایش کشد و گفت :

ـ ببرش ، ببرش!

همونجه پیش آبَی ایلمیرخود بره دلش دگه میشه.

آبَی ! صدای نرم و نازک آغشَی در هوا پیچد . آبَی مه یه، آبَی منه. و صدای دلنواز و پرنوازش ایلمیر مثل سرود ملامامد جان سوز و ساز شد وبا لرزش گرم و جادوی تمام ذهنم را پُر کرد. آغشَی مَه یَه ، آغشَی کاکُل زریی مَه یَه ، آغشَی نازک پَری مَه یَه ، آغشَی مَه یَه ، ترکمن مَه یَه ، یکه یکه ، دو ، دو مَه یَه . ترکمن منه ، آغشی منه یکه یکه منه ، دو دو مای یه.

نمیدانم چرا دلم گرفت و گرفت. دود یک عطش کهنه ازسوراخهای بینی ام رفت روی همه خط های سرخ ششهایم نشست تا نفسهایم را قید کند. اما خیال دیدن دوباره " آبَی " نفسم را تازه کرد. دیدم طرف ایلمیر میدوم. دستانم را گِردِ دامن گُلدارش می پیچم. دامنش را بغل میکنم. می بوسم و می بویم. ایلمیر بغلم میکند. رویم را می بوسد. سایه ی مویهایم را پس میزند تا چشم به چشمش شوم و با صدای آرام سرود آغشَی اش را برایم میخواند. دیدم آغشَی شده ام. چاق و سفید با کاکُلهای چَرب کرده. دیدم روی پیکَی ام یک درجَن سیخک رنگه رنگه قطاراست. جفت جفت. پهلوی هم. دیدم پیراهنم، گلهای پیراهن ایلمیر را دارد. بوی تن گرم و پُر مهر ایلمیر مادرانه ترین بوی محبت و عشق دنیا دور، دورم پیچد و پیچد.

صدای مادرجان دستم را از دستان ایلمیر برون کشید. پرتابم کرد روی قالین. درست رو بروی بابا و بکس سفری نیمه باز -که مادرجان آخرین لباسها را روی آن می چید.

‌--اینجه خو فقط چیزی را گم کده باشه . نه ده کار خانه کمک میکنه و نه درس میخانه ، ازصبح تا شام هو کتاب پوش سرخ "مرمر" است و ای دختر.

بابا بلند بلند خندید و گفت :

ستاره دیده فروبست و آرمید بیا

شراب نور به رگهای شب دوید بیا

کمی خاموش ماند وسعی کرد به یادش بیاید و هوم هوم کنان گفت :

به گامهای کسان برده ام خیال که توباشی .

گفتم :

به گامهای کسان میبرم گمان که تویی

دلم ز سینه برون شد زبس تپید بیا ...

بابا تکرار کرد .... هوم ..... دلم ..... دلم ز سینه برون شد..خیالم که تویی...بیا

پیش خود فکرکردم. نشود بابا مرز میان سپید و سپیدتر را بداند. نشود بابا هم نگران فروبستن دیده ی ستاره، شراب نور، رگهای شب و نیامدنها باشد.

مگر بابا میداند که منتظر گامهای کسی بودن آخرش دل از سینه برون شدن دارد؟

مادرجان سر بکس را بست و گفت :

ـ باز کدی ننه ی ایلمیرپس بیایه.

بعد دستش را روی شکم برآمده و پُر بارش گذاشت و گفت : بارمن هم سنگین میشه. شاه گل ره مریضی از پای انداخته. ای زن تداوی کده خوده از دست و پای انداخت. یک چارک برنج دم کردن سرش قیامت است. کاش به همو مریضی خلاص شوم هر وقتیکه من چشم براه طفلی باشم. این زن بدخوتر و مریض تر میشه.

بابا سرش را با اندوه تکان داد : بیچاره سَنده نباشه . دامنش خشک واریست. زن بی اولاد مثل باغ بی ثمر و خشک هست.

مادرجان ابروهای کمانی و پرپشت اش را بالا انداخت و از لای مژگان بلند با چشمان قهوه اش نگاه پرنازی به بابا کرد.

بابا گرم، گرم نگاهش کرد و گفت :

ـ خدا قدم مهمانک ما را نیک کند. اینبار یک سفر از راهی حیرتان به روسیه میکنم. پول زمین های فراه را کمی نکل و المونیم می خرم و کابل به فروش می آورم. انشااله که مصارف سال آینده را میکشه.

مادرجان آهسته گفت :

ـ هراولاد بخت و روزی خوده میاره. اولاد های من همی شان شکر طالع مند هستند.

مادرجان میدانست که بابا هرسال به این و آن بهانه چند هکتار از زمینهای شوهرخواهرش را می فروخت و پول آنرا با دست باز خرج میکرد. ولی به روی خود نمی آورد و آنرا به حساب بخت و طالع بچه های سپید و آفتابی اش امضا میکرد.

چهره های آفتابی و سپید قد و نیم قد در زیر چشمم رنگ گرفتند. خالی و خاکستری شدم. از اُرسی برون را نگاه کردم. شاه گل سطلهای آب را به آشپزخانه میبرد. چهره اش خالی بود. شاید چهره اش هم سنده بود. چهره اش باغچه ی خشک و زمستانی بود. بی ثمربود. حتی دستهایش خشک بودند. پایهایش هم خشک بودند. شکم فرو رفته و چسپیده اش خشکتر و بی ثمرتربود. شکمش گرسنه بود. گرسنه ی نفسهای تپنده یک جنین کوچک . شکمش گرسنه بود برای دست و پا زدن کودکی که در او بجنبد. کودکی که شبها بی خوابش کند و دردش بدهد. کودکی که تن خشک و لاغرش را پُرکند. شکمش گرسنه بود برای یک برآ مده گی مدور میان تنه و پا هایش. شکمش گرسنه بود برای تب سوزان زایمان و لرزشهای دردناکی زایش. تمام تنش گرسنه ی مادرشدن بود. تمام ذهنش در انحنای یک بر آمدگی مدور میان پاها و سینه هایش می چرخید. اگریک روز خدای "شاه گل" مهربان میشد. شاه گل ایلمیرترین زن دنیا میشد و فرزندش سپید و آفتابی مثل آغشَی. پستانهاي كوچك و افتاده اش ، گرسنه ي مكيدن حريصانه و كودكانه نوزاد خيالي اش بود. گرسنه ي رطوبت گرم يك قطره فقط يك قطره شيرگرم كه آهسته روي چاك گريبانش ببارد و كوير تلخ سينه اش را بهاري كند. شايد تنها كويرتلخ سينه شاه گل ميدانست كه يك قطره شيرداغ يعني چي؟

شاه گل هرروز برای مهربان شدن خداش دعامیکرد. نمازمیخواند و زیارت به زیارت بند می بست. روی پیراهن سفیدش دیگرجا برای پنگ کردن تعویذ و تومار نمانده بود. بی بی جان بارها زیرگوشش میگفت که:

ـ تعویذهای بیکاره را به دریا ببر و باطل کن که خانه جن زده میشه!

و گاهی با خشم میگفت :

ـ او زن از خدا بترس آخر دخترم شکم داره، راه جن و پری ده حویلی وا کدی .

شاه گل سرش را پایین می انداخت و آه میکشد. درست مثل کسی بود که حلقه دار را روی گردنش اینسو و آنسو ببرد تعویذها را با خود هر سو میکشد و میبرد.

****

سوار بس که شدیم من پیش کلکین نشستم. بابا خریطه ی پلاستیکی را سر زانوهای من گذاشت.بیک را روی تاقچه ی بالای سرما جا به جا کرد. گوشه های چپن مزاری اش را جمع کرد و کنارم نشست. بعد مثل که چیزی یادش آمده باشد نیم خیزشد و با دستش به سوی خان شوهر شاه گل که هنوز نزدیک بس ایستاده بود، اشاره کرد که برود. خان سوی من و بابا دست تکان میداد و زیرلب یک الحمد و سه قل واله میخواند و دعای سلامت میکرد. خان آدم ساده و کم حرفی بود. او تمام راه بین خانه و مکتب را پشت جلو موتر،آهنگهای پشتو را زمزمه میکرد. درصدایش درد عجیبی موج میزد که هیچ شباهتی به چهره ساده و مهربانش نداشت.

هرباری که میگفت :

لیونی مینی کرم آشنا له بیانان سره

پریدی چه گرزم لیونی په غرونه

صدایش گریه آلود میشد. گاهی نگران میشدم که اگر راستی لیونی شود، شاید موتر را تکربدهد. خان برای من خیلی مهم تراز یک دریور بود، چون من ازسالهای دیر او را شامل لست کرکتریهای دنیای خیالی ام کرده بودم و هروقتیکه به او نیاز میداشتم از دنیا واقعی برونش میکردم و با خود میبردم دردنیای خیالهایم. این دنیای خیالی را درپنج سالگی آفریده بودم و تاحال که ده سال از تاریخ آفرینش آن میگذشت. هرروز کرکتر های تازه تری را از انسوی دنیا ی حقیقی به اینسو می آوردم و هروقت که این کرکترها در دنیای واقعی ناراحتم میکردند از دنیای خیالی ام خط شان میزدم. آدمهاي اينسو در دنياي خيالي من نامهاي ديگر داشتند. نام خان آنجا "ملنگ جان" بود. اوهمیشه برای من رول آدمهای سرگردان، ملنگ، ملا، چوپان و درویش را بازی میکرد. خان به گونه یی با قصه های که بابا از زندگی ملنگ جان شاعر کرده بود، آمیخته بود و خمیرشده بود.

بس زود از سرکهای کابل گذشت و میان دره های سبز کابل ‌مزار راهی شد. بابا کتاب "افغانستان درمسیرتاریخ" را روی زانوهایش باز، رها کرده بود و خودش به خواب رفته بود. نمیدانم چرا بار بار این کتاب را میخواند و زیرسطرسطر آن با پنسل خط میکشید و گاهی سرش را تکان میداد. دروغ ، درکجا ؟ چه دروغ شاخداری. ازاین کده بوبوگلم خوب مورخ بود. کی درمشروطه نفر اول بود ... بابا باور داشت كه غبار عمدا و از روي حسادت آدمهاي مهم خانواده او را از تاريخ خودش خط زده و يا نامهاي را اضافه كرده كه هيچ كار مهمي انجام ندادند. همیشه با این کتاب جنگ و دعوا داشت. شاید فکر میکرد که رو در روی میرغلام محمد غبار نشسته و با او چای سبز می نوشد و بحث میکنند. بابا همیشه با دوستانش بحث و مباحثه میکرد و کارشان به جنگ و دعوا میکشد. گاهی با شتاب به کتابخانه اش میدوید .کتابهاش را روی زمین می ریخت. یکی را میگرفت و باز به مهمانخانه میدوید تا برای درست بودن خودش برهان و دلیل کتابی بیاورد.خیلی دوست داشت دیگران را غلط و نادرست اثبات کند. نگاهش میکنم. با پیراهن و تنبان سپید و چپن سبز شبیه "جاشاوا" درفلم "عیسی مسیح" شده بود. بابا یکی دیگر از قهرمانان با شکوه دنیای خیالی من بود. دنیایی که پُربود از آدمها، فرشته های بالدار، گدیهای رنگارنگ، دیوهای، شهزاده ها، قهرمانان فلم های کوبایی، ایرانی،هندی، پیامبران، قهرمانان آیات قران مجید از حضرت ایوب گرفته تا بلقیس زیبا وحیوانات عجیب. موشها ، عنكبوتهاي جادوگر ها، آدمك ها، جندكها با كلاه هاي نوك دراز و كرتي هاي سبز. پشكهاي سياه، سگهاي دراكولي، اسپها با يالهاي طلايي. قصرهاي متروك و خوفناك ، قصرهاي سپيد و مرمري و باغهاي بهشتي. موجودات که با من آنسوی دنیای خیالی من زندگی میکردند و قصه می آفریدند. قصه های که هرشب روی سن با تصویرهای رنگی روی صحنه می آمدند و من با چشمان باز روی سقف اتاق کوچکم تماشای شان میکردم. بابا دراین قصه ها گاهی جاشاوا میشد. میرفت برای نجات مسیح . گاهی اسپارتاکوس میشد و گلادیتورها را نجات میداد. گاهی رستم میشد. گاهی سزاربزرگ، گاهی داش اکل میشد گاهی در سطرهای زنبق دره گم اش میکردم . شاید گم می شد تا زنبق دره اش را ببازد. بابا ميگفت بالزاك در ميان اشباع كه خودش خلق كرده بود گم شد. من هم زير تاثير روايتهاي بابا باور داشتم كه پايان داستان زنبق دره را شيطان به نفع شهوت نوشته بود تا عشق را مسخره كند. هرجا نشانی از روحانیت ، عشق ، قهرمانی ، فداکاری بود بابا در آنجا ظهورمیکرد،قد میکشد و سپیدارمیشد. من هميشه نگرانش ميبودم كه نشود دريكي از قصه ها زخمي شود. نشود. درد بكشد يا تحقير و توهين شود. هر وقت بابا دراين موقعيت ها قرار ميگرفت زود با يك كركترديگر جايش را عوض ميكردم.

****

من ازشیشه بس به بیرون نگاه میکردم و ایلمیر را با پیراهن گلدارش میدیدم که روی توشک نشسته. میدیدم که از بوتل روغن شرشم را روی کف دستش میریزد و بعد آنرا به سر آغشَی می مالد و آرام و آرام مویهایش را نوازش میکند. آغشَی قِت قِت می خندد و با سیخک های رنگه رنگه که روی گلیم ترکمنی کهنه افتاده بازی میکند. میدیدم که ترکمن روی چهارپای در صفه نشسته و کفترهایش را دمبری میکند. میدیدم که من روی گلیم نشسته ام و با گدی گگ پلاستیکی روسی بازی میکنم. میدیدم که گدی گگ را روی گلیم می نشانم. مویهای طلایی کوتاه اش را با روغن شرشم چرب میکنم.اما گدی گگ نمیخندد. گدی گگ با سیخکهای رنگه رنگه روی گلیم بازی نمیکند. از خودم می پرسیدم که چرا گدی گگ مثل آغشَی نیست. چرا مثل آغشَی وقتیکه میخندد دستش را پیش دهنش نمیگیرد. گدی گگ با چشمهای کلان عسلی اش سرد و کرخت نگاهم میکند. می بینم که گدی گگ با آن جاکت سپید و دامن کوتاه گلابی و اندام باریکش هیچ شباهتی با آغشَی ندارد. گدی گگ هرقدر به ایلمیر بیشتر نگاه میکرد. ایلمیر بیشتر از چشمان او فرار میکرد و با تار،تار موی آغشَی پناه میبرد تا مبادا چشمش به سوی گدی بیفتد.حس میکنم که ایلمیر گدی گگ را دوست ندارد. شاید هیچ گاهی برایش لالایی نه خواند، شاید هیچگاهی مویهایش را نوازش نکند. شاید آغشَی هم دوستش ندارد. شاید صفه و حویلی هم دوستش نداشته باشند. حس میکنم که ترکمن و کفترها هم دوستش ندارند . با خودم میگویم اگر گدی گگ یک پیراهن گلدار میداشت شاید کمی شبیه آغَشی میشد. بعد خودم را دیدم که روی خاکها در کنار درخت زرد آلو نشسته ام و گدی گگ را زیرخاکها گورمیکنم و با دستان کوچکم رویش را با خاک و گل می پوشانم. دیدم که چهارسال بعد باز من و بابا با آغَشی ، ترکمن ، ایلمیر و قره روی صفه نشسته ایم و بابا پاکت پول را روبه روی قره می ماند و میگوید :

ـ پالوان یک چیز ناچیز است بری گروند یگان چیزی بخر. آبَی خو به من جای اولادم دارد.

و بعد به من نگاه میکند و میگوید:

ـ اگه نی من بهشتم را ...

روی حرف م که میرسد مکث میکند. لبهای خشک و بی رنگش را بیشتر می فشارد و ادامه میدهد:

ـ بهشتم را به خدا هم امانت نمیگذارم .بعد با صداي آرام شمرده ، شمرده ميگويد: مادراولاد ها ده مکتب هم درس میته و چشم براهی هم دارد. جنجال خانه ما خو با تو معلوم است. باز بهشت با من بسیار خوی گرفته. من نباشم مریض میشه و دل می پرته. من هرهفته کابل رفته نمی تانم سر راه هم اعتبار نیست وقت و ناوقت بند میشه. اما اینجه هر جمعه میایم و خبرش را میگیرم. بهشت اینجه باشه دلم جمع میباشه گپی چند ماه است باز آبَی خود از سه سالگی مادر بهشت ما است.

ایلمیر طرف بابا نگاه میکنه و زود چشمش را پایین می پرته. گوشه چادرش را روی دهنش میگیرد و آرام میگه خیرببینی وکیل صاحب. قره چشم در چشم بابا می بیند و میگه . بهشت و آغشی به من و آبَی یکی است وکیل صاحب. تا به خیر پس بیایی خاطرت بیخی تخت جمع باشه. میان سه سالگی و هشت سالگی ام تصویر ایلمیر دو پاره میشود. یکی میرود دوازده بهار دورتر و دیگرش هفت خزان دورتر می ایستد. زنی در 23 سالگی اش ، زنی در28 سالگی اش .زلال مثل چشمه، سپید مثل برف، راست، یکرو، یکپارچه، مهربان برای آغشی، مهربان برای ترکمن ، نامهربان برای من. زنی که هرگز نگاهم نمیکرد حتی وقتیکه لباسهایم را به تنم میکرد. غذایم را روی سفره می ماند و مویهایم را می بافت. چشمش به آغشی بود. من کفر ایمان و عشق او به آغشی بودم. من بتی بودم که درحضور پرودگارش می ایستادم. من از او لحظه های عبادتش را میگرفتم. قبله اش را بی سو میکردم. وحالا، حالا هفت سال بعد، هنوز در لالایی ایلمیر صدای گمشده ی را جستجو میکنم که پیغبرم کند. من درضمیر کودکانه بی عبدالله، بی خدیجه ام در عطش کربلایی آفرینش حلیمه بودم. اینجا که میرسم سیاه میشوم. آخر من فقط یک کودک بودم این زن باید جواب همه نگاه های تشنه ام را که بی جواب شان گذاشته بود، بدهد. سیاه تر میشوم . ایلمیرقاتل گدی گگ کوچک و بیگناهی من است! او باید مرگ کودکانه ی گدی گگ ام را بگرید. باید بروم گدی گگ ام را از خاکهای حویلی شان برون کنم. من از آنها می پرسم که چرا مرا به کشتن گدی گگم به گور کردنش مجبورکردند. شاید برای اینکه گدی گگ شبیه آغشی شان نبود. فكرميكنم كه ايلمير به من جواب همه نگاه هاي كودكانه و لبخند هاي معصومانه ام را مقروض است. ايلميرمقروض، همه چنگ زدن هاي رانده شده من بر دامن گلدار و درازش است. مقروض همه بهانه ها و اشكهاي كه روي گليم كهنه تركمني خانه شان ريخته بودم. ايلمير حتي به بابا مقروض بود. مقروض وعده هايكه از پشت پلك هاي بسته و فرو افتاده اش كرده بود. به باباي كه بهشت اش را به خدا هم امانت نميداد. به باباي كه حليمه را د ر دامن آغشي پرست او جستجو كرده بود. باباي كه همه دنيا را براي حليمه ي گشته بود تا بهشت اش را پيغمبر كند. من ميرفتم تا براي اين حساب ها يك صورت حساب درست كنم ودوسيه اش را براي هميشه ببندم .بغض گلویم را می فشارد. بارانی میشوم . می بارم ، می بارم. صدای هق هق گریه ام بابا را بیدار میکند.

بابا از خواب بیدارمیشود به ساعت اش نگاه میکند و میگوید.

پايان قسمت اول

يادداشت :اين داستان هيچ رابطه ي با واقعيتها ندارد نامها انتخابي است واگرمتن و يا نامها با واقعيتهاي، تصادفآ همخواني داشته باشد پوزش مرا بپذيريد. زينت

صليب زخمي 4

zinatnoor — Fri, 06 Jun 2008 12:08:15 GMT

«همه آموخته های تان را دور بریزید و شروع به رؤیاپردازی کنید.»

قسم_______ چهارم________ت

صليب زخمي

از:زینت نور

من و ليدا پله ها را با هم طي ميكنيم. انجام پله ها به دهليز طولانیی ميرسد با چند تااتاق، كه بي گمان اتاقهاي خواب بي مصرف كننده يي بيش نيستند. اتاقهاي گرم در زمستان و سرد درتابستان درست برعكس كلبه ها و خانه هاي پرمصرف كننده ی ما شرقي ها. اتاقهاي بي مصرف، تخت خوابهاي بي مصرف كننده،آرامش مهيا شده براي خالي ، براي يك خالي بي مصرف و بي معني به وسعت انبار سرمايه و تجمل نفرت انگيزی كه براي بقاي پوچ خود، از شكم ، لباس و سرپناه توده ها كش رفته است. سرمايه هرگز از اين اندوختن خسته نخواهد شد چون به انبار كردن و سود بردن،معتاد است. او هر چه را که مي آفريند بايد بفروشد حتي تجمل را. تجمل براي من غير قابل تحمل است و هميشه ذهن مرا دو پاره ميكند پاره ي اول يك تصوير ميسازد از هر چه مي بيند. پاره ي دوم، ميدويد نيمه ی ديگر اين تصوير را از ميان كثافتهاي گرسنه و شكم هاي تهي زباله داني هاي فقر برون ميكشد و مياورد و درست كنار پاره ي اول مي چسپاند و فرياد ميكشد مرا نگاه كن! اين نيمه ي منست ! نيمه دزدي شده ي منست !به انتهاي دهليز طولاني ميرسيم. ليدا ديگر يك موجود كاملا مسخ شده، هراسان و لرزان است، رنگش مثل گچ سپيد پريده. كنار درآخرين اتاق در دهليز مي ايستد بعد مثل آنكه چيزي به يادش آمده باشد يكباره چرخ ميزند چشمانش را مي بندد و شروع ميكند به كشيدن علامت صليب به روي سينه .

‌ مريم مقدس ، مريم مقدس . پناه بر تو ... .

تازه متوجه ي مجسمه ی سنگي مريم در فرو رفته گي ديوار دهليز ميشوم. مريم نگاهم ميكند لبانش گرم ميشود صدایش از هييت سنگ درگرماي كلمات و صدا نزول ميكند و با سروش لطفي فرو ميريزد:او اينجا نيست، ميداني نه بهشت! دستم را روي قلبم ميگذارم و زيرلب ميگويم: بلي مريم ميدانم. دلم ميخواهد همانجا روبروي مجسمه سنگي مريم بياستم و معصوميت سنگسار شده اش را نگاه كنم. دلم ميخواهد دامنش را از لكه هاي ناپاك سنگسار و تهمت هاي دورغين پاك كنم. دلم ميخواهد يك سنگ ميداشتم و سوي شيطان پرتاب ميكردم كه تا ابد گم شود تا تن سپيد مريم را تا ابد های ابد رها كند. دلم ميخواهد همانجا روبرويش بايستم و براي كرستين خودم دعا كنم. بگويم: مريم بگذار! كرستين بيست شش شود ، بيست هفت وبيست هشت و بیست و نو شود ، بگذار! روي خط سي برسد. ترا به خدا كاري كن كه ديگر سرفه ها اذيتش نكند. يك شب بيا به آپارتمان كوچك و فقيرانه ما و گرد دامنت را روي گلو كرستين بمال شايد يك شب، اقلا يك شب آرام بخوابد. مريم آن معجزه هايت به چه دردي ميخورد؟ آن معجزه ها ی كه زير آستينت انبار كرده اي را ميگويم!كه حتي يك شب كرستين خوب ترا، كرستين خوب مرا، از سرفه ها نجات نميدهد. كاش ميدانستي كه كرستين چقدر شبيه تو است در خوبيهايش و من هم شبيه تو استم اما ميداني چرا؟ نميداني، نه! برای سنگهای که به سویم پرتاب كرده اند، آنقدر زخمي ام كرده اند كه دلم تكه تكه شده، حتي همين مسيح تو بارها در مسير تاريك جاده ها به سويم سنگ انداخته است. اصلا هر كي از كنارم گذشته سنگي به من زده، حتي اگر دامنش پر از گل دسته هاي من بوده. مريم- دست را روي قلبش ميگذارد : و آهسته ميگويد: بهشت! ميدانم.

من تفم را قورت ميدهم و زود ميگويم :اصلا مريم جان! من چي ، كرستين چي ، همه زنهاي دنيا شبيه تو استند و به جاي همه گناهان خدا، پيامبر،مرد و مردچه و نامرد و چي، چي و چي سنگسارميشوند به خدا ! که- به مرگ ، تا مرگ ، از مرگ ، بدترازمرگ سنگسار ميشوند. مریم! مگر تو هم با سرمايه سازشي داري. آخر گاهي ازاين فرورفتگي دنج دیواربرون بيا و جاده هاي شهر را پرسه بزن. سنگهاي سنگسار را با دامنت برچين و ببر در زباله داني كليسا بريز.شيطان هر روز روي دست و دل مردم سنگ ميگذارد.چند روز پيش يك سنگ روي دست و دل مسيح گذاشت. مسيح سنگ را به سوي تو در آسمان رهاكرد ولي سنگ برگشت و يك قطره اشك شد و ريخت از چشمش. من صبح زود روزي بعد، کنار صلیب کلیسا ديدمش. هنوز چشمانش گريه آلود بود و ميگفت: سنگها، دورغهاي سرخ شيطان استند و خيال اذيت ترا نداشته، ميگفت: به پاكيزگي تو باور دارد، مگر ميشود به تو باور نكند؟ راستي! چه ميگفتم: هان ميگفتم: مريم جان! بيا، گاهي جاده هاي شهر را پرسه بزن . اين روز ها بهاي عشق مثل قيمت اسعار نيست. مریم! هيچ اين آهنگ را شنيده اي ؟ " وقتيكه عاطفه را ميشه به آساني خريد /معني كلام عشق /خالي تراز باد هوااست " اين آهنگ حقيقترين حقيقت جاده هاي امروز است باور كن! خيلي راست است. ميداني مريم! شيطان همه جاده ها را تسخير كرده ، این جاده های بی مذهب- نه محمد دارند نه مريم ، نه مسيح ، نه نوح، نه ايوب. فقط شيطان دارند. صبح ها شيطان لباس عشق را مي پوشد تا دلش ميخواهد تن ها را شكار ميكند. او دختران نابالغ به هرويين ميفروشد تا جشن كاباره هاي سياه را سرخ و سبز كند و سنگسار لعنتي تن اين دختركان را هر روز با هزار سنگ نکاه هرزه داغ میکتد. آه! مريم! كاش ميشد همينجا رو برويت بيايستم و بگويم : بيا گاهي جاده هاي شهر ما را قدم بزن ، مريم!جاده ها شايد برای عبور بهشتی تو زياد است ، جاده ها هيچ، من هيچ، سنگ و پرتاب و جشن و كاباره و هرويين و مسيح هيچ! اقلا بيا يك روز گرد دامنت به گلوي كرستين من بمال شايد شبي بي ....

آخر مريم! اين معجزه ها زير آستينت به چه دردي ميخورد؟ لبان مريم سنگ ميشود و من دامن سنگي اش را مي بوسم وبه سوي خودم برميگردم. مي بينم ليدا دروازه اتاق را باز ميكند.صداي دروازه شبيه ي صداي كشيده شدن پرده هاي تياتر است. شيشينگ ، شيشنگ ششیگگگ .... به دنبال ليدا داخل اتاق ميشوم. اتاق درتاريكي فرو رفته و از يك كنج نور نسبتا ضعيفی در فضاي بين دروازه و وسط خانه زوم شده. ليدا دو قدم پيش ميگذارد و مي ايستد ومنتظر چيزي مي ماند. ناگهان صدايی تمام فضاي اتاق را در خود مي پيچد . صداي مبهم و گنگ يك مرد- كه ميگويد : ليدا ، ليدا عزيزم ... نامه ... نامه .... .... ليدا .... عزيزم ... نامه ......... ها. صدامثل نمایش روميو و ژوليت با يك هال ایکوی دو بالا باانعكاس ترسناكي به سوي گوشهاي ما پيهم جيغ ميكشد .تازه متوجه ميشوم كه نور مثلثي هم آن همان سمت به يك زاويه ی معين به سوی من و ليدا بخش ميشود و بيشتر پيش پاهاي مارا روشن ميكند. صداي لزران ليدا پاسخ ميدهد : ميكاييل ، ميكاييل عزيزم ....بعد از سمت صداي بخش شده، چيزي شبيه باد- تندميوزداما زود تمام ميشود و من تنه ی يك مرد بلند قامت و تنومند را مي بينم كه شانه هاي خود را در شال سفيد رنگ پوشانيده و ار صورتش نورخيره كننده ی به چشمانم ميزند. مرد روي يك چوكي چرخي نشسته چوكي دوری ميخورد. مرد ظاهرا ناپديد ميشود ليدا شروع ميكند به معرفي من. جملات پراگنده و لرزانش که تمام ميشود. يكبار ديگر چوكي مي چرخد و همان نورآزاردهنده بر ميگيرد و يكبار ديگر بادی ميوزد و صداي در فضا بخش ميشود : ليدا ..... عزيزم .....نامه ها... ناگهان چيزي به نظرم ميرسد و روي فرش مي نشينم حالا ميتوانم مرد را بهتر ببينم. مرد یک نقاب نوری به صورت دارد. شال سپيد قسمت بالای تنه اش را پوشانيده و از كنار عغب رفته ی شال پايين تنه اش به خوبي آشكار است مرد يك جين آبي روشن آخرين مود به تن دارد كه حتما فرشتگان در سال روز مرگش برايش هديه داده اند و كرمچهايش با گل و خاك شايد جهنم يا شايد بهشت آلوده است. يك دستش را روي زانو چپش گذاشته و انگشتر فروزنده از ياقوت سرخ كه شايد حضرت آدم برايش حریده باشد كاملا پيدا است. با دست ديگر ظاهرا نقابش را روي صورتش محكم گرفته است. مي ايستم و با خودم ميگويم چه سناريو مسخره يي ! آيا راستي ليدا اينها را نميداند؟ يا نميخواهد بداند. شايد اين زن به مكانسیم انكار، دچار است که نميخواهد مرگ همسرش را بپذيرد .ولي اين مرد كيست و اين بازي چرا؟ .

صليب زخمي3

zinatnoor — Fri, 18 Apr 2008 09:56:15 GMT

قسمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت سومــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

......................................................................

1. رویــا های فراواقعی(سوررئال): آمیختن رویا با واقعیت ، بگونه ای که تفکیک آن برای خواننده دشوار و حتی ناممکن می شود.
2. همجواری عجیب صحنه ها: قرار دادن صحنه ای در کنار صحنه ای دیگر که به نظر نامربوط می آید.
3. تصادف:وقایعی که شخص رخ دادن آن را غیر ممکن می داند ولی در دنیای فراواقعی روی می دهد و در آنجا قابل قبول جلوه می کند.

.................................................................................

يك داســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-ــــتان از: زينت نور

صليب زخمي

خانه بوي تهكاوي ، بوي تورك، بوي پوست آويخته از سقف دارد. باخودم ميگويم: شايد اين زن مرا آورده تا بجاي او اعدامم كنند. ديوارهاي ها ل كوچك همه منقوش و آيينه كاريست .هر طرف نگاه ميكنم من و ليدا در پيچ و خم آيينه ها باهم آميخته ايم. لبخند مرموز ليدا در آيينه با نگاه هاي مات من مي آميزد و دود ميشود. يك دود رنگي، كمي آبي ، كمي خاكي و خاكستري، بعد ميريزد روي گونه هاي آيينه و يكباره منفجر ميشود. از آنسوي انفجار تلخ من و ليدا، ميكاييل با لبخندي سرميكشد. لبخندش زخمي است درست مثل همان صليب زخمي روي آخرين قبر .هنوز دود، آيينه و ميكاييل تمام نشده كه از هال به يك نشيمن مفشن ميرسيم.هال پراست از چوكي هاي اشرافي ، قنديل ها ، شمعداني ها و اجناس شبيه ی فلم هاي كلو پاترا.
هيچ يك از قنديلها روشن نيست، به جاي آن شمعدان هاي كم نور فضارا نيمه روشن كرده اند. پرده هاي خاكستري بر دل روشن پنجره ها سنگینی میکند. روي يكي از زيباترين چوكی ها، روكش سفيد رنگي پهن است و از بازوی آن يك يادداشت آويخته:"ميكاييل پاپ پيرو". روي يك ميز ، كناريك گيلاس، پايين يك قلم زيبا و روي پشتي يك دفتر.... "ميكاييل پاپ پيرو" رقم خورده.

دختر جواني با پيشبند آبي رنگ و لبخند بيرنگ پيش مي آيد و گيلاس آبي را به طرف ليدا دراز ميكند. ليدا بي هيچ سوالي و نگاهي به دختر، آب را سر ميكشد و روي يكي از چوكي ها مي لمد. نگاهش ميكنم ديگر آن زن موءقر ی چهارساعت پيش نيست. خسته، ماتمزده، ترسو و معتاد به نظرميرسد. به دختر جوان نگاه ميكنم. يك كركتر خيلي آشنا! از همان تيپ آدمهاي كه در حين زيركي خود را به حماقت ميزنند.اين گونه آدمها حتي ميتوانند حركات نگاه، چشم و ابروي شان را زيركانه كنترول كنند و به خود يك حالت كوكي و سيال بدهند. آنوقت دست همه رااز پشت ببندند

‌من - ميشود ازشما يك گيلاس نوشابه خواهش كنم؟

او - البته خانم بهيشت

من - من بهشتم ، نه خانمم ، نه هم بهيشت

لبخند ميزند و دستش را براي فشردن دستم پيش مي آورد.

- اليزابت ، اليزابت دو موريا

من - از آشنايي با شما خوشحالم خانم دوموريا

عجب دنيايي است حالا اين فضاي خاكستري، اين كوچهاي مفشن و اشرافي ، اين قنديل ها من و اليزابت را در هواي منجمد بوژوا، روي خط تشريفات شاهانه مي چرخاند. ورنه من چي بهشت، مستخدم يك روح مجسم و او شايد چيزي مثل من.

- متشكرم اليزابت

- كاري نكردم بهشت عزيز

با خودم فكر ميكنم شايد اليزابت توانسته خود را روي خط لست هاي لیدا عياركند، نه يك سانت اينطرف ، نه يك سانت آنطرف تا بتواند به كارش اينجا ادامه بدهد و پولي به چنگ بياورد و سرپناهي داشته باشد.من هم بايد مثل او عمل كنم و تمام كنجكاويهايم را يكسو بگذارم و صميمانه از قبرستان ، از روحهاي سرگردان كه هر جا ميروم دنبالم ميكنند پوزش بخواهم. ولي حس شش ونيمم همچنان جاريست ، قبرستان در من جاريست و رابطه ي ذهني من با دنياي آنطرف زندگي هنوز همچنان در وراي دل و دماغم سر جايش ايستاده و نگاهم ميكند.
آب را مي نوشم و گيلاس را پهلوي گيلاس ليدا ميگذارم. تصادفا، متوجه ميشوم كه در ته ی گيلاس ليدا پودر سفيد رنگي جمع شده فكر ميكنم شايد آب اينجا زياد صاف نباشد. به گيلاس خودم نگاه ميكنم ،چيزي نيست. ميخواهم از اليزابت بپرسم، ولي چهره ی او از اولين نگاه به من ، خودبه خري زدن - را القاء ميكند.

ليدا‌- بهشت ، بگذار كمي استراحت كنم بعد ميرويم ميكاييل را ببنیم. بعد تو با اليزابت برو زير زميني و محل آسايش و خواب خودت را بررسي كن. هرچه به دلت نبود به اليزابت يادداشت بده تا درست شود. خوب است؟

‌من - بلي ، خانم

روبرويش مي نشينم، نگاهش ميكنم. چشمانش كمي خمار و بيحال است و از هوم هوم كردن هاي پيهم خبري نيست
زيرلب تكرار ميكند:
‌- كمي استراحت ميكنم، بعد ميرويم پيش ميكاييل . ميكاييل از ديدن تو حتمن خوشحال ميشود. دستكول كوچكش را باز میکند و از بين آن لبسريني را برميدارد. بازش ميكند و روي لبهاي لرزان و پيرش فشارميدهد. رنگ سرخ روي لبا نش نمي نشنيد پير تر و شكسته تر مي نمايد، دستكولش را دوباره باز ميكند و اينبار بوتل كوچكی را بيرون مي آورد. بوتل را روي سينه هاي كوچكش ميگذارد و كليد اسپري را فشار ميدهد فضااز بوي مطبوعي پر ميشود با دلگيري نگاهم ميكند، چشمانم را روي خط هاي قالين ميچرخانم ولي مثل اينكه ديرشده و چيزي راكه بايد نگاه نميكردم. نگاه كرده ام، چشمانش را مي بندد وبه پشتی مخملي كوچ تكيه ميزند. من به فاصله ميان بلوغ و دانستن ميانديشم و به رابطه بين زيباي و بلوغ. به رابطه هاي معكوس كه مثل كليد های خانه هاي تو در تو طلسم زندگي ما را رقم ميزنتد. و از همان جا بر ميگردم به خانه ي كوچك ما، به آغاز كودكانه و نابالغم كه در ميان ريشه و ساقه ی سبز، نه ، سرخش، خشكید و مارا تا ابد من و تو ساخت. هفده سالگي براي پيوند زدن گل با ساقه زود بود وفاصله بين خوابهاي كودكانه ي من و باغچه ي سبز تو 6 بهار پر ماجرابود. من ترا ميان بالهای پروانه های رنگي ، روي خطوط رنگ رنگي قالي ، در ميان شوخهاي كارتهاي بازي جستجو ميكردم.در قرايت لبخند هاي خودم و گره ي ابروان هميشه ناراحت تو . من ياد نگرفته بودم جدا از تو كنار سفره بنشينم،جدا از تو جاده های نا تمام را تمام كنم. من ياد نگرفته بودم تكان خوردن لباسهاي خودم را تنها، تنها روي طناب نگاه كنم من ميخواستم خورشيد هميشه از لاي لباسهاي سپيد تو و پيراهن گل گلي من بگذرد. من به تكان خوردن لباسهاي سپيد تو و پيراهن گل ، گلي خودم معتاد بودم. ميداني از قديمي قديم. از همان روزهاي كه بابا نيي ها را براي درس مشق سر ميكرد و نيی هاي مشق من و ترا "چپ بر" ميكرد و ميگفت: اي دوتا بري دو تا چپ دستها. من نگاهت ميكردم و لبخند ميزدم. تو نگاهم ميكردي و لبخند نميزدي، من به تو معتاد بودم از همان روزهاي كه همه جا چشمان نگران و حسودت دنبالم ميكردتا به هر بهانه ي آزارم كند، من به تو معتاد شده بودم از همان روزهاي كه با بابا كارت بازي ميكرديم: من كارت ها را ميساختم و تو قهر ميكردي و بابا ميخنديد.
مگر اينها عشق بود؟ مگر اينها خواستن بود؟ نه هرگز!
شايد اين نه، این هرگز ، جوابي براي همه سوالهاي تو هم باشد. شايد تو هم بارها از خودت پرسيده باشي . مگر لمس سرانگشتان داغ من به بهانه ي گرفتن بالهاي پروانه عشق بود. مگر همه جا يك جفت چشم كلان كلان عسلي را دنبال كردن يعني عاشقي. مگر رفتن سر درس قران و زانو به زانو باهم نشستن و خدا را تكرار كردن. يعني تكرار من. يعني تكرار تو. مگر باز كردن گره از مويهايم و سپردن آن به دست باد بهانه هاي جنگ و شوخي و مهر تو بود؟
مگر ميشد آن تويي سراپا خشم و حسادت و اين منی سراپا بهانه و فرار عاشق هم باشيم كه نه! هرگزنه. من به رابطه بين بلوغ وزمان مي انديشم به خانه ي كوچك كودكانه ي من ، به باغچه سبز ي باورهاي تو كه با هم 6 سال حسادت و خشم فاصله داشتند و به پيراهن گل، گلي ام كه هرگز ياد نگرفت و هرگز ياد نخواهد گرفت تا بي سايه و بي ياد لباسهاي سپيد تو روي طناب، خورشيد را زير پوست خودش جاكند.
ليدا آهسته ، آهسته چشمانش را باز ميكند و با حالت خواب آلوده يي ميگويد: بهشت ، بيا كه برويم . من فاصله بين خود و تو و او را يك قدم ميكنم و ميگويم :
- خوب خانم ، برويم.
ازپله هاي مرمرين بالا میرويم. روي ديوار كناري پله هاي مرمرين ،قابهاي نصب است با چوكات هاي طلايی. ازآنسوي قابها، چشمهاي بي حس و پرازتكبر نگاه مان ميكنند. نگاههاي كه به هرچه فقر و گرسنگي است، فخر ميفروشند. من با اين نگاههاي بي حس خوب آشنااستم براي همين از تمام قابهاي طلاي دنيا ، از تمام نگاههاي بي حس و پر تكبر و از همه زينه هاي مرمرين نفرت دارم. اين زينه هاي مرمرين، اين قابهاي طلايي و آن نگاههاي بي حس بهاي يك شهر بيماري ، صد خانه گرسنگي و هزاران نگاهي سرخورده و ملتمس است. اينها اين نگاه ها را از چشمان متكبر شان ميريزند، ميريزند تا مرمرين بمانند، تا طلايي باشند تا با غرور و تكبر از آن بالا ها به پايين ها نگاه نكنند! انسان برتر تمثيل نخواهد شد. من به انسان برتر ، به آبر مردان نيچه باور ندارم. من به رهبر و رهبري باور ندارم من به فرد و فرديت باور ندارم. براي همين از همه عكسهاي قاب شده يي دنيا نفرت دارم از همه قابهاي طلايي و زينه هاي مرمرين كه بالا و پايين را آفريده است و انسان را خدا كرده بیزار استم. از همه شكم پرستان كه همه عمر دست به سياه و سپيد نميزنند و همه دنيا را سياه ميكنند نفرت دارم.

ادامه دارد.......

صليب زخمي-2

zinatnoor — Fri, 11 Apr 2008 20:58:15 GMT

قسمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت دومــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

سورئالیسم بیان و تثبیت تفکر دور از فرمان عقل است و رابطه یی با قوانین زیباشناسی ندارد.
.............................................................

يك داســــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ-ــــتان از: زينت نور

صليب زخمي

قبرستان كوچك بوي آرامش ميداد، بوي مطبوع خواب مرگ،بوي صادقانه ترين آرميدن ها ، آرميدنهاي ناب و مخملي. مرده های خوشبخت زير خاك فضايي داشتند آبی و صاف و بلند كه اندامهاي استخواني شان را در آن رها ميكردند تا ميان دود هاي رنگي و موسيقي آرام گيتار،تامرده اند بي خيال برقصند. بي خيال از درد تنهايي. بي خيال از خيال آمدن كسي ، ماندن كسي. ولي قبرها شايد مثل مرده ها نبودند.آخرقبر هاي بيچاره كه روي زمين دراز كشيده ا ند. مثل ما فضایی ندارند، آبيي ندارند،آرميدني ندارند. به قبرستان نگاه ميكنم همه چيزاش آشنااست . مثل اينكه سالها آنجا مرده گي كرده باشم. قبرهاكنار هم خفته اند. هريك سنگيني سنگي ، نامي ، نشاني و صليبي را به رسم اين دنياي پر از سنگ ، پر از نام و به جرم زيستن در اين نام آبادی صليب زده هنوز روي سرهاي خشك و خالي و بي مغز شان تحمل ميكنند. آخرين مرده در صف چهارم زیر لحاف يك تخته سنگ كهنه خوابيده است و بالای سرش يك لوحه كوچكي بی نام و يك صليب شكسته و بي قهواره ایستاده .صليب زخمي است.سخت زخمي. از لبهايش- خون خشكيده و دمه بسته ميريزد و ميريزد و ميریزد تا سنگ كهنه را خوني كند. بعد رده هاي کهنه یی از خون خشكيده زير چاه قبر گم مي شوند و رده هاي خشك تري از دست و پاي صليب ميریزد و ميریزد . مرده آخر درصف چهارم فضایی ندارد، مردهآخر در صف چهارم صداي گيتار را نمي شنود و فضاي دودي رنگ را نمیبیند. هنوز براي آمدن كسي دلواپسي دارد. لبهايش از طعم خون دمه بسته و خشكيده شور و تلخ است. لبهايش همطعم يك عشق كهنه، سرشكسته، بي معني و رسوا است. من قبرستان را ميديدم نه حس ميكردم، من با قبرستان پيوندي از جنس خودم داشتم. قبرستان وجب، وجب درمن نفوذ ميكند. و من جرعه ، جرعه اش را مي نوشم، درست مثل مهماني كه يكسره همه سفره را ببلعد. از نفسهايم بوی مرگ پس ميزند. ديگر همه چيز را در مورد قبرستان ميدانستم، همه چيز را. به ليدا نگاه كردم ،ميخواستم بگويم : ميكاييل آنجاست زير آن صليب زخمي. بلي زير آن صليب زخمي . آن صليب زخمي را مي بيني خانم! درصف چهارم. آن مرده آخر در صف چهارم زير آن لوحه بي نام و صليب زخمي! همان مرده، ميكاييل است.ميكاييل شماخانم ، ميكاييل تو ليدا

ليدا نگاهم كرد رنگش مثل گيچ سفيد شد.

- بهیشت
اين ياي بين هـ و شين ، آزارم ميدهد آرزوميكنم اين ياي ميان دهن او و گوش من دست به انتحار بزند يا خاك شود و دود. برود در باد هوا گم شود. ولي یا همانجا مي ماند. و در جاي خودش ميان هـ و شين تا آزارم بدهد.
- بلي خانم

- چه گفتي ؟

- چيزي ني خانم. من حرفي نزده ام

- گفتي صليب زخمي ، گفتي ، ميكاييل ؟ اصلا يك چيزي مثل اینها گفتی؟
ليدا گيچ و بهت زده است و ناراحت به نظر ميرسد نگاهش راازقبرستان ميدزد. زود زود پلک ميزد و بار بار گلويش را صاف ميكند . هوم ، هوم .
- نه خانم . چيزي نگفتم شايد وهم شما بوده باشد. راستي خانم! ‌شما چرااز قبرستان اينقدر ميترسيد، يعني چرا از قبرستان اينهمه نفرت داريد؟
لیدا- تو نداري ، تو از قبرستان نفرت نداري بهیشت؟
- نه خانم . من قبرستان را دوست دارم. قبر ها راهم دوست دارم. مرگ را هم دوست دارم. تنهايي را ، تمام شدن را، رقص در فضاي دودي آبی اش را و صداي گيتاررا، خانم! شما هيچ وقت صداي گيتار خالي از صداي عشق را شنيده ايد؟ باید هم نشنيده باشید.چون اين نغمه بي عشق و بي درد را فقط فرشته مرگ مي تواند بنوازد. من دوست دارم تا زنده هستم ، نه ببخشيد تا مرده باشم اين آهنگ را بشنوم و در فضاي دودي پر رنگ و بي خيال آن برقصم . من صليب زخمي را دوست ندارم خانم.صليب هاي زخمي علامت دلهاي شكسته استند، دلهاي خون شده و زخمي ، روحهاي بيقرار وزخمي كه عشق آنها را در نيمه راه تنها گذاشته. ميكاييل هم صليب زخمي را دوست ندارد اين زخم او را از آن فضاي آبی ،از آن گيتار ، از رقص دودي جدا كرده است.هيچ ميداني! روح زخمي يعني چي خانم، قلب زخمي يعني چي؟

- مثلا تو؟ ميخواهي كه بميري ؟
- بلي خانم ، خيلي دلم مي شود همين حالا بميرم. ولي ميخواهم قبل از مردن كارم را با زخم هاي كهنه يكسره كنم. من دوست ندارم اين زخمها دنبالم كنند.ميخواهم آن رااينجا بگذارم. مترسم كه آنجا هم دنبالم بيايدو زخمي ام كند،مترسم بيايد و فضای دودي رقصم رااز من بگيرد. من نميخواهم با اين عشق زخمي كهنه و خونين بميرم.آنوقت فرشته مرگ نغمه بي خيالي را براي من نخواهد زد.ميداني ليدا خانم اين عشق لعنتي اگر روح آدم را زخمي كرد آنوقت حتي مرگ چاره ساز نميشود. من نميخواهم به سرنوشت میکاییل شما دچار شوم
ليدا تا پشت گوشهايش كبود ميشود،سرخ ميشود ، سپيد ميشود، لبهايش ميلرزد.
- بهشت ، اين شوخي هاي بيمزه چيست كه ميكني؟ اصلا تو از كجا ميداني؟
- بلي ، خانم چيزي گفتيد؟
- گفتي كه سرنوشت ، ميكاييل، چيزي مثل اينها؟
- نه خانم ، من گفتم كه بايد كارم را به زخمهاي كهنه يكسره كنم.
- هوممممممم ، تو در باره زندگي خودت ميگفتي؟
- بلي خانم .
- خوب

فاصله ميان قبرستان و خانه قشلاقي ليدا را شانه به شانه هم مي پيمايم. عطر پاك ، شسته و ستره قبرستان در نسيم مرگ بخش يك خواب شيرين ميدمد و ميدمد تا تازه ام كند.خلوتم را صداي ليدا ميبرد.
- بهیشت
- بلي ، ليدا خانم
- من شايد در انتخاب تو براي انجام اين كار اشتباه كرده باشم. تو گفتی كه مسلمان هستي، نه ؟
- بلي من مسلمانم ، معتقد به قران و باورمند به محمد.
-شايد عقايد مذهبي متفاوت ما باعث ايجاد اختلافي در چگونگي مراقبت از ميكاييل شود.
- اختيار داريد خانم . من اصراري ندارم. مي توانم برگردم. من چيزي جدي نگفتم فقط ميخواستم به شماكمي دليري قرض بدهم.
لبخند ميزد.چهره اش از ناشادي در طيف يك قناعت كودكانه رنگه رنگه ميشودو ميگويد:
- تو بايد از قبرستان بترسي بهیشت! فهميدي؟
يك نه به بزرگي همه بلي هايم ، همه خانم گفتنهايم از دهنم ميپرد برون.
-نه خانم .چرا بايد بترسم. من خودم يك قبرستان هستم. بايك قبر كوچك كه يك صليب زخمي بالاي سرم ايستاده، يك قبر بی لوحه بي نام و بي نشان .ميداني! تو هم يك قبرستان هستي با يك قبر بزرگ به بزرگي همه تنهایی ات . يك قبر با يك لوحه بزرگ كه نام بزرگ تو در آن زركوبي شده . ما همه قبرستان هستيم. من ، تو و او- به قبرستان اشاره ميكنم . بلي عزيز.قبرهاي كوچك ،قبرهاي بزرگ،آدمهاي كوچك،آدمهاي بزرگ ، آدمهاي بي نام،آدمهاي با نام‌- همه وهمه و قبرهاهستند، همه ما قبر هستيم. جانم! دنيا يك قبرستان است. يك قبرستان باز . وما مرگ را زندگي ميكنيم.
ميداني خانم! ما شرقی ها مرگ رادر فقر ، گرسنگي، بيماري و كار بي ارزش مان در برابر ارزش پولي كه سرمايه برماتحميل ميكند تجربه ميكنيم . زنان سرزمين من مرگ را لا،لاي حجاب هاي بسته، درهاي بسته و صداهاي بسته زنده، زنده تجربه ميكنند تا شكم سيري ناپذير تعصب را سير كنند.

نميدانم شما گاهي يك كودك قالين باف را ديده ايد. گاهي يك طفل مسلول را ديده ايد ، گاهي دو تا حلقه سیاه گرد يك جفت چشم کودکانه ديده ايد؟ شايد هرگز نديده باشيد. در سرزمين من اطفال قالين باف میان گل و برگ رنگين كارگاه هاي قالين بافی تكه تكه ششهاي شان را نقش ميزنند، تا سرمايه يك بر شش بپردازد و شش شش بفروشد. آنها هر روز مرگ را تجربه ميكنند، فاصله آنها با مرگ و قبر فقط يك گام است خانم.

و لی تجربه هاي مرگ به اين آساني تمام نميشود.اينجا در غرب، در همين غرب -شما هم ،مرگ رادر فقر روحي، در شانه هاي خالي بي همراه، در سفره هاي پر اما بسته تجربه ميكنيد. شما مرگ را ،در مرده گيی لبخند هاي سرد و منجمد رهگذرهاي که هر صبح اعلان فروش اسعار را در قيف گوشهاي كر شان پر و خالي ميكنند، تكرار ميكنيد. شما مردن رادرخاموشي قلبهاي كودكانه كه در فاميلهاي نيمه وهيچ مي تپند، مي بينيد و دم نميزنيد. مرگ هر روز مثل آزادي دورغين روي تن روسپي ها زير چراغهاي نيون مي رقصد. اين زنان بدتر از از آن زنان شرقي میمیرند که براي پركردن شكم تعصب فروخته ميشوند. ميميرند تا شكم سرمايه بزرگتر شود. غرب مرگ را در در قلاده هاي سگان ديموكراسي دورغين و غو ، غو آزادي نفرین شده - سپيد قصرهاي دل سياه در هر جلسه بار بار تجربه ميكند و ميميرد

غرب ميميرد ، شرق ميميرد. زندگي انساني ميميرد، روح ميميرد، جسم ميميرد. آنوقت از قبرستان بترسم كه چي خانم؟ گلویم را صاف ميكنم.
صورت ليدا كبود ميشود. به گوشهايش باورندارد.
- بهیشت ، چيزي گفتي ؟
- نه خانم ، چيزي مثل اينكه تو يك قبرستان هستي ؟ من يك قبرستان هستم ، غرب ، شرق ....
- نه خانم چيزي مهمي نگفتم فكر ميكنم حواس شما جاي ديگر بود فقط در باره خودم ميگفتم
- آه ، جيزيس چه مصيبتي. در باره خودت؟
- بلي خانم؟
- خوب، درست متوجه نشدم ، اگر در باره خودت ميگفتي زياد مهم نيست.
- بلي خانم
- من بايد هر هشت ساعت يك تابليت لازمي را بگيرم و امروز كاملا فراموش كردم.
- خوب
آخرين نگاهم را به قبرستان مي پاشم. قبرستان به سويم لبخند ميزند و دستم را مي فشارد.شايد فكر ميكند كه ديگر تنها نيست. حتي صليب زخمي ، قبر چهارم ، قبر آخر رديف چهارم هم حس ميكند كه ديگر تنهانيست. گرمی انگشتاني را روي شانه ام لمس ميكنم. مردي با چشمان روشن آبي و لبخند صميمي نگاهم ميكند اينبار مي شناسمش، لبخند ميزند و من هم لبخند ميزنم. حس ميكنم نسيم گرم و ملايمي از سوي من سوي قبرستان مي دمد و لبخند مرا با خود ميبرد به سمت آخرين قبر آخر....قبرستان مرا جرعه، جرعه مي نوشد من در وجب ، وجب اش نفوذ ميكنم.از نفسهاي قبرستان بوي آمدنم پس ميزند.

پايان قسمت دوم ‌- ادامه دارد.

صليب زخمي

zinatnoor — Sat, 01 Mar 2008 06:11:15 GMT

قسمــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــت اول

------------------------------------
سورئالیسم عبارت است از دیکته کردن فکر بدون وارسی عقل و خارج از هر گونه تقلید هنری و اخلاقی
.............................................................

يك داســـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ--ــتان از: زينت نور

صليب زخمي

نگاههای آن زن آزارم میداد حس ميكردم تورك با چشمان ترسناك اش مرا نگاه ميكند. توركي كه تمام كودكي ام را با كابوس آميخته بود، هرزمانيكه براي آوردن آرد و برنج به تهکاوی تاريك خانه ما پايين ميشدم، تورك مثل سايه تعقيبم ميكرد. گاهی هم پيش پايم سبز میکرد ، و راه را برمن مي بست، آنوقت من استاده ميشدم و آنقدر پشت ، پشت ميگفتم كه خسته ميشد و ميرفت. حاضربودم بميرم اما براي آوردن آرد و برنج به تهکاوی نروم. صوفي ميگفت كه تورك پشك نه بلکه جن هست و شبها كه همه ميخوابند، تورك پوست اش را به چت تهکاوی آويزان ميكند و يك آدمك بلستي كوچك ميشود كه كرتي ابلق به رنگ چشمانش و لباس سياه به رنگ پوست اش دارد. ...
پير زن هنوز نگاهم ميكرد.چند لحظه ديگر هم نگاهم كرد و بعد به طرفم آمد، و كاغذي را ازخريطه بيرون آورد و بدستم داد:
پرسيد:- ميخواهي براي من كار كني؟
به خود گفتم مثل اینکه - امروز بيكاري ام را در پيشاني ام نوشته ام. به كاغذ نگاه كردم
وپرسيدم:
- مثلا چه كاري ؟
پرسيد:
- به دنبال كار ميگردي
گفتم:
- بلي
گفت:
- کار ساده یی است. من به يك خانم جوان،مودب، تميز وصحتمند نياز دارم تااز شوهرم مراقبت كند و غذایی كه من مي پزم برايش سرويس كند.
باخودم گفتم: جوان ، مودب ، تميز وصحتمند...غذایی كه ميپزد ، سرويس ، مراقبت .
به كاغذ نگاه كردم. خواندم ، تميز ، مودب ...... مراقبت ......... و آدرس
گفتم :
- اما قریه یی كه شما در آن زندگي ميكنيد درست در پهلوي يك جنگل موقعيت دارد و از شهرهم بسیار دور است.
زن- براي تو چه فرقي ميكند؟
ميخواستم بگويم تورك، ولي گفتم : خانم ! من اينجا در شهر در يك آپارتمان كوچك با دوستم زندگي ميكنم
مثل اينكه- زن تصور ميكرد از همين حالا مرا استخدام كرده با صداي آمرانه گفت:
- به آپارتمانت ديگر نيازی نخواهي داشت. من یک آپارتمان زيرزمين كوچك ،آسوده، با اطاق خواب و شاور را در اختيار تو ميگذارم و ماهانه ١٥٠٠ دالرهم نقدبرايت ميدهم. نان چاشت و شب هم در خانه من فروشي نيست.
‌ميخواستم بگويم كه پايان تابستان درسهايم شروع خواهد شد، و بايد در شهر باشم. ولي   با خودم يك محاسبه سريع كردم و گفتم پايان تابستان يك بهانه ميگيرم وازاو فرار ميكنم.
من- خانم! از چه وقت بايد كار را شروع كنم؟
زن مثل دسته گلي شگفت و لبخند زد.
دستكشهای سپید رنگش را پوشيد تا آماده دست دادن با من شود.
- من ليدا، شما؟
- بهشت ، خانم لیدا
با صداي كشداري گفت :
- بهيشت ،
- بهشت ، خانم
- بهيشت ، عزيزم! از فردا ، از همين فردا، بيا.بعد هم توضيح مفصلي در در باره^ء اينكه چگونه راه را پيدا كنم، داد و رفت.به عجله به آپارتمانم برگشتم. خریطه^ء سودا را روي ميز گذاشتم.
صداي سرفه پيهم كرستين آزارم ميداد. رفتم کنارش، ديدم پیش كمپوترش نشسته و مصروف چت بازيست. گفتم : کرستین!
گفت : هوم
- : عزيز ، من رفتني شدم .
- كجا
- يك كار يافتم
- خوب
كرستين ! بيا ، آن چت لعنتي را ببند. بيا، لطفا !
- هوم
- هومممممممممم، بیا
رفتم به اطاق كوچكم روي بسترم دراز كشدم.
سال ٢٠٠٠ برايم سالی پر از مصيبت هاي پيهم بود. اپريل ٢٠٠٠ در اولين امتحان كالج قبول نشدم. جون ٢٠٠٠ حميد نيويارك رفت و جولای ٢٠٠٠ يك نامه نوشت كه دوستم دارد و هميشه منتظرم خواهد بود. اگست ۲۰۰۰ برايش نوشتم كه دوستش ندارم و نميخواهم منتظرم بماند، منتظربماند. كه چه شود؟ سپتمبر ۲۰۰۰ از خانه ام كوچ كردم و آمدم اينجا، در اين آپارتمان با كرستين كه سرطان مغز داشت همخانه شدم. كرستين تركيب عجيبي از خوبيهاي زياد، زيادتر و ديوانه كننده بود. نميدانم چرا گاهي از او بيزارميشدم. او قادر نبود جواب بدي را با بدي بدهد ، جواب دشنام را با دشنام ، جواب نامهرباني را با نامهرباني. عاشق كتابهايش بود ، عاشق موزيك اشك و آه و گريه . عاشق شنيدن غمهاي مردم ، مردمی كه از آنسوي دریچه انترنت پيدايش ميكردند تا هر چه غم داشتند روي دل بيمار او بريزند. او گوش ميداد و گوش ميداد. ميخواند و ميخواند و بعد هم ميرفت تفريح ميكرد. با يك آهنگ غمگين مرگبار. در باره مريم مسيح و فرشته هاي زخمي .
كرستين خودش يك فرشته ^ء زخمي بود. بيست وپنج سال داشت. دو سال میشد كه در پنجه هاي بيرحم و دردناك سرطان نفس ميكشید. هر روز به سوي مرگ يك گام بر ميداشت. روز تا روز آيينه زشت تر ميشد تا كرستين كمتر نگاهش كند. سرنوشت اش از خط اندوه بي مادري آغاز ميشد و با مرگ پدرش در يك حادثه با درد گره ميخورد. بعد زن روحاني او را از دامن مادر اندرش تا خانه^ء فرشته هاي زخمي ميبرد، بعد عشق و دلداد گي چند بهارسبزش ميكند ولی سرطان، دامن عشق او را برميچید تا تنهايش كند.كرستين يك قصه^ء ساده و تنها بود. بيست و پنج ، بيست و شش و تمام. آغازش درد، اندوه ، تنهايی بعد عشق و پایانش ، درد ، اندوه و مرگ، همين. اما من نه ، من قصه^ء ساده نبودم .من ماجرای خدا بودم كه مي نوشتم و خطم ميزد .خطم ميزد و پاره ام ميكرد و باز پيوندم ميزد. ميدانستم كه كرستين مي آيد.خدا حافظي ميكند بعد كمكم ميكند لباسهايم را جمع كنم، بعد برايم دعا ميخواند و شايد هم صبح وقتتر بيدار شود تا احساس تنهايي نكنم. ميدانستم كه هيچوقت نخواهد گفت چگونه او را در اين بيماري و بيچارگي تنها ميگذارم. ميدانستم كه شكايت و گلایه نخواهد كرد. ميدانستم كه روزهاي اول ماه را حساب نخواهد كرد و پول كرايه را هم نخواهد خواست. ميدانستم كه من هم پول را نخواهم داد. آخر پول به چه درد او ميخورد! حتي اگر من پول را برايش ميدادم او آن پول را براي آن عشق فراركرده اش ميفرستاد تا با معشوقه تازه اش عيش كند.چون عقيده داشت كه آن زن يك قسمتي از مرديست كه اودوستش دارد و اگر آن مرد بیرحم احساس خوشي كند و او هم از اين خوشي بي نصيب نخواهد ماند.با خودم ميگفتم حتا اگر برگردم ديگر نميخواهم با او باشم. حس ميكردم، اگر يك سال ديگر با او باشم فرشته كه نه ،اما زخمي حتما ميشوم. حس ميكردم كم كم احساس فرياد و انتقام در من ميميرد. ديگر ازلباسهاي قيمتي خوشم نمي آمد. خيال داشتن موتر و خانه را فراموش كرده بودم. اسباب ساده اطاقم را زياد ميدانستم. بزرگترين آرزو یم كه داشتن يك الماس درشت بود به نظرم مسخره ترين روايت دنيا شده بود. كرستين با آن خوبيهايش، با آن نظريات آسماني اش به درد همان سرطان مغز ، همان چهارديواري و همان كليسا و همان دنياي نتي اش ميخوردو بس. كرستين بهتر بود در تنهایی و بيماري بميرد و من بايد بروم و ماجراهاي خدا را دنبال كنم.
تورك با نگاه هاي سیا ه اش پشت دروازه پيدا میشود
-سلام!خانم ليدا
به ساعتش نگاه ميكند و با صداي آمرانه ادامه ميدهد:
- ده دقيقه دیر كردي، همينجا منتظرم بمان!
ده دقيقه ديركردن حق جواب دادن به سلامم رااز من گرفته بود و اولين سيلی استخدام جديد روي گونه هاي نرم و نازك نارنجي- غرورم نواخته ميشود. من بي آنكه از سرخ شدن گونه ام پيش غرور سرشكسته ام خجالت بكشم به جاي دمبك زدن مثل يك سگ تازی كوچك، دهنم را به رسم لبخند پس ميبرم و پيش ميآورم و چيزي تحويلش ميدهم كه حس ارباب بودنش را كمي ارضاءكند. چيزي از جنس شوكران در بوتل عسل. سال هاي ١٩٩٨‌، ١٩٩٩ و ٢٠٠٠ براي ما تجارب همين سرشكستگي هاي پيهم بود. هم براي من و هم براي حميد. ما از آغاز آمدن ما به اين سر زمين قطبي و يخبندان هم درس ميخوانديم و هم كار ميكرديم. جاي عذابهاي هواي گرم ، بيكاري و فقر پاكستان را عذابهاي روانی دست دوم و سوم بودن، مشكل زبان ، مشكل نداشتن ماهرت هاي لازم دنياي مدرن ، مشكل ديگر بودن ، افغان بودن و شرقي بودن- گرفته بود. بايد به هر كاري تن ميداديم تا شكم خودما را سيركنيم، و بتوانيم پول کرایه^ءخانه ، تلویزیون، موتر ، تلفن و اين و آن را پيدا كنيم و در مسير اين تن دردادنها بار بار‌- در خود شكستن را تجربه ميكرديم و تجربه ميكردم. من هرگز به اين سر شكستگي ها عادت نميكردم و ميان دل و دماغم مثل سير و سركه جوش ميكردم . جوش ميكردم چنانكه گاهي تيزابي ميشدم و كارم را رها ميكردم ، گاهي القلی ميشدم و خودم را رها ميكردم. هنوز پشت در مثل مجسمه ايستاده ام و ميان اسيد شدن و القلی شدن ، نمك بودن را آرزو ميكنم. پيش خودم ميگويم جواب سلام يعني چي؟ جواب داد يا نداد. مهم اينست كه من در این دو ما ه مقدار ی پول ذخيره كنم .براي آغاز سمستر بعدي ، براي كتاب ، براي غذا و ....
.
لیدا مي آيد. او در لباس آبي رنگ با آرايش سردي كه كرده است شصت وپنج ساله گي را در ذهنم رقم ميزند. يك بکس بزرگ به دست دارد، بکس را ميگذارد. تا در خانه را قفل كند. بکس را دوباره ميگيرد و زور ميزند. من كه از همان لحظه بي سلامي بين حس اسيدي و القلی ام شناور شده ام، ميخواهم كمي زهر خودم را در نقش يك مستخدم جديد سر دلش بريزم و بگذارم از من كمك بخواهد ولي او چيزي نميگويد.همزمان با نشستن در كنار ليدا در سيت پيشروي آن موتر قديمي و بد قواره ،متوجه میشوم كه محل كار من اينجا كه آدرس داده بوده هم نيست.
ميپرسم: خانم! ميشود در همين فرصتي كه داريم كمي در مورد کارهایی كه بايد كنم توضيح بدهيد.
تورك باچشمان براق و نگاه هاي سياه اش نگاهم ميكند و ميگويد.
- ازهمين جنگل كه گذشتيم پشت آن درخت ها را مي بيني ؟
- بلي خانم
- قبرستان كوچك فاميلي ماست و كنارش خانه یی كه تو و ميكاييل در آن زندگي خواهيد كرد.
- ميكاييل ‌؟
- ميكاييل همسرم است
- اوه ، خوب! يعني همان خانه یی كه من بايد از آقاي ميكاييل مراقبت كنم.
ليدا مثل ايكه متوجه منظورم ميشود كمي لبهايش را بهم ميفشارد و ميگويد . هوم... سكوت و بعد :
- من هرروزصبح غذايي دست پخت خودم را مي آورم و برايت صورت سرويس غذا را مينويسم و وظيفه تو است كه غذا را منظم به ميكاييل ببري، كتابهايش را جمع وجور كني و نگذاري در آن خانه یی كه من نيستم احساس دلتنگي كند.
- البته خانم.
آهي ميكشد و ميگويد. با من قهر كرده. ولي خيلي دوستم دارد. بعد با خوشحالي ميگويد شبهاي جمعه من مي آيم پيش شما دو تا و براي ميكاييل كتابهاي نو مياورم. بعد از جيبش يك كاغذرا برون ميكند. اين ليست ریکاردهایی ا ست كه او هميشه ميشنود. من آنها رابا دقت خاص كنار گرامافون گذاشته ام تو بايد مطابق اين ليست اين ريكاردها به ميكاييل بشنواني.
- خوب ، حتمن جناب ميكاييل برايم ميگويند كه كدام يك را دوست دارند تا بشنوند.
- ليدا با عصبانيت نگاهم ميكند و لبهايش را بهم فشار ميدهد. مثل اينكه من كسي را مسخره كرده باشم.
- بهيشت ، اين ليست را به دقت اجرا ميكني!
- بلي خانم .
- هيچ چيزي از خودت كم و زياد نميتواني عزيز! و من تمنا ميكنم كه هر حركت تو درست روي خطي كه من ترسيم ميكنم باشد، نه يك سانت اينطرف ، نه يك سانت آنطرف ، فهميدي عزيز؟
- بلي ، ليدا خانم
- فراموش كن كه من گفتم برايت ١٥٠٠ دالر ماهانه ميدهم من به هر بهانه برايت پول خواهم داد به شرط آنكه دختر خوبي باشي.
كم، كم ناراحت ميشوم،حس عجيبي در من بيدار ميشود. خانه ^ء كنار قبرستان، مراقبت ديكته شده و اين ميكاييل ، آيا اين مرد فلج هست؟ كر هست؟ كورهست؟ آمدن ليدا آخر هفته پيش ما يعني چي ؟
- خانم! من دوست ندارم به هر بهانه ازشما پول بگيرم. من همان گونه كه در شهر باهم وعده كرديم فقط از شوهر شما مراقبت ميكنم و پولی كه روي یادداشت كاريابي درج بود از شما ميگيرم و ...
صدايم را قطع ميكند.
- البته بهيشت ، ميدانی بهيشت- من خيلي پولدارهستم .... هوم..... سكوت ميكند .بعد قيافه قیافه چاپلوسانه به خود ميگيرد. بهيشت ، بهيشت ما باهم دوست هستيم مگر نه ؟ تو به من كمك بزرگي ميكني و...
هوم ........سكوت .... من يك كاتوليك هستم، يك كاتوليك   متعهد يك آدم باورمند به يك دين آسماني .... سكوت .... هوم .... گلويش راصاف ميكند. اينروزها از مذهب گفتن بسيار سخت شده ...... هوم ......... سكوت
- بلي ، خانم ليدا
بعد چهره اش عوض ميشود و با تكبر بيني اش را بالا ميكشد و ميگويد
- من از تو چيزي به جز مراقبت از ميكاييل عزيزم نميخواهم و اگر تو دختر خوبي باشي. من از مصرف پول برايت دريغ نميكنم ، فهميدي ؟
- بلي ، خانم
- من ، برایت لباسهایی كه دوست دارم، مي آورم و ليستی را برايت ميدهم كه كدام لباس را چه وقت و دركدام روز به تن كني. من لباسها را در يك بكس بزرگ منظم ميگذارم و تو فقط بكس را باز ميكني و مطابق پروگرامی كه من برايت نوشته ام، عمل ميكني. مشكل است ؟ سوالي داري؟
- لباسهایی كه شما دوست داريد؟ اما خانم ! من لباسهاي خودم را دارم بعد لباسهاي شما !
سكوت ميكنم كم كم مي ترسم اگر اين زن را عصباني بسازم شايد همينجا از موتر برونم بيندازد آنوقت حتي نميدانم در كدام جهنمي نفس ميكشم. احساس پشيماني ميكنم. کاش اینجا نیامده بودم . تورك مثل يك مجسم مجسمه جلوي موترنشسته و در دنياي خودش غرق شده شايد اين راه را بار و بارها تنها پيموده باشد و عادت كرده كه در دنياي خودش غرق شود. من هم ميروم پيش کرستین، روبه رويش مي نشينم و ميگويم، کرستین! از اين زن وحشت دارم فكر نميكني بايد برگردم پيش تو؟ كرستين مثل هميشه دليلش را مي پرسد و من ميگويم: تو ميداني كه در دنيايي من همه چيزها يا يك سانت اينطرف خط است یا يك سانت آنطرف خط ، من هيچگاهي روي خط راه رفتن را بلد نيستم ولي اين زن ، اين زن ديوانه ريكاردها را رديف ميكند و لیست مي نويسد، لباسها را رديف ميكند و لیست مي نويسد ، غذارا رديف ميكند و لیست مي نويسد. تازه اين همه آن چیزهاییست كه گفته خدا میداند چقدر لیست و رديف ديگر در انتظارم باشد. آنوقت تو ميداني كه من از خط و نشان كشيدن نفرت دارم. من همينطور راه ميروم و راه ميروم من حتي دوست ندارم هيچ چيز ي را در زندگي پلان ، پيشگويي و برنامه ريزي كنم. کرستین! يادت هست وقتيكه در فابريكه قاب سازي كار ميكردم. آن سر گروپ ديوانه، يادت هست كه مرا! ديوانه صدا ميكرد. اين زن و آن مرد يك وجه مشترك عجيب دارند. كاش فابريكه بسته نميشد. من كم كم با قاب چوبي ، با عكس كوچك ١٢x١٤ موناليزا، با آن شيشه گگ روي عكس و با چهار تا پيچ كوچك، سخت دل بسته شده بودم . باور كن كرستين ! حتي با آن چهار تا قوطي كلان كه هركدام ١٥٠ تا چوکات چوبي ،١٥٠ تا عكس كوچك موناليزا، ١٥٠ تا شيشه كوچك براي -روي عكس و ٦٠٠ تا پيچ كوچك براي محكم كردنی قابها داشت، دل بسته بودم. اين روزهاي آخر حتي صداي بلند آن زن چاق و پر گو ي آزارم نميداد مثل اينكه مرا در دستگاه هاضمه ذهن مزاحمش حل كرده بود و ديگر سر صحبت با من نداشت. مرد پاكستاني هم ديگر پيشم نمي آمد تا نصحيتم کتد كه بايد با جماعت باشم و با كارگران ديگر يكجا نان بخورم یا از بس شان استفاده كنم. كرستين تو ميداني كه دوست نداشتم با آنها باشم هيچ چيزي مشترك با آنها نداشتم. ولي باور كن وقتي فابريكه بسته شد حس كردم كه براي يك يك شان بيشتر از خودم ناراحتم. پشت سر هر كدام يك خانواده نان خور ايستاده بود. شايد زياد برايت شكايت ميكردم ولي كم كم صبح ها كه پشت ميزك کار مي نشستم و يك چوکات چوبي ، يك موناليزا، يك شيشه و چهار پيچ را ميساختم يك قاب ، دو قاب ، سه قاب ، چهارقاب....و ميديدم كه درست ساعت سه و پنجاه دقيقه ١٥٠ تا قاب دارم و چهار قوطي خالي ، حس ميكردم فاتح بزرگي هستم ، حس ميكردم جاي ليونارد ، اين من بودم كه موناليزا رادر لبخندش خلق كردم. فكر ميكردم رومان بزرگ خوشه هاي خشم را من نوشته بودم نه بيك ، فكر ميكردم همه غزلهايم را گريسته ام. تو ميداني غزل گريستن يعني چه؟ فقط تو ميداني. تو هميشه نگران نوشته هاي فارسي من بودي براي تو هر چه که من مي نوشتم يا داستان بود يا غزل. يك بار برايت شعر " مادربراي من ديگر دعا مكن" را ترجمه كردم تو سخت گريستي. چقدر اين شعر را دوست داشتي. يادت هست كه لستی را براي سودا به فارسی نوشته بودم و روي ميز آشپزخانه فراموش كرده بودم لای بايبل نگه كرده بودي . گفتي كه شايد يك غزل باشد و اگر گم شود من ناراحت ميشوم ،نه كرستين ، من خودم يك غزل گمشده هستم. شايد كسي روي ميز آشپزخانه فراموشم كرده ، شايد .... كرستين: من در كجا مصرف ميشدم در دوشكم نان ، در کرایه يك اطاق كوچك ، راستي يادت هست كه شبها کمپیوتر كوچك ات را ميدزدم و ميرفتم چت رومها را ميگشتم. يك روز يك نامه براي پیتر نوشتم و عكسم را فرستادم گفتم ميخواهي كرستين اصلي را ببيني ؟ گفتم كه در مورد سرطان شوخي كرده بودم و به دنبال دوست پسر هستم . كرستين! باور كن ميخواستم تو كمي در بالهاي خيال پرواز كني . ولي نميدانم بعد چه شد گفتي : اينكار را تكرار نكن لطفا. اين پسر ساده را سخت عاشق آن عكس كرده اي. حالا حاضرست براي آن عكس بميرد نه براي كرستين. راستي كرستي! چرا فرشته ها زخمي ميشوند؟ چرا تو زخمي هستي ، چرا؟. كرستين! ميداني گاهي دلم ميشود كه از دردهاي مردمم كه آنسوي خط ،درسرزمين جنگزده ام، جنگ ،جنگ ميزيند. بنويسم‌- شايد غمهاي زياد آنها ، غمهاي كم مرا، كوچك كند. ولي درد را بايد تجربه كرد. براي از سرما گفتن بايد سوزش سردي را روي پوست ات تجربه كني ورنه هر چه گفته اي و هرچه نوشته اي دروغ است. خاطرات من از كابل خونین است، خشمگین است، تون صدايم در خشم و انزجار پيچده ، تون صداي من هيچ هم شبیه مقاله ها و داستانهایی كه ميخوانم نیست .گاهي کسانی دردمندانه مي نويسند سخت آنان را دوست دارم و لی يك عده هم ادعای درد نويسي ميكنند. بعد ازآن نوشته ها بهره ميگيرند. باور كن روح زبر و خشن شان روي كلمات سنگيني ميكند خيلي ساده ميتواني خط بكشي اين آن كسان دردمند ،آن -يك عده بهره كش .راستي! چه ميگفتم . قابها، قابها يادت هست. ميداني! شبها خواب موناليزا، شيشه، پيچ ها و چوكات چوبي با تصوير شعرها و داستانهايم مي پيچيد گاهي كه غمگين و تنها بودم. خدا و بابا در دو چهره- رنگ خوابهایم را نورانی ميكردند. كرستين! خداي تو و خداي من خيلي شبيه هم اند، باور كن. خداي من هم درهمه جا و درهمه چيز هست. خدا ي من هم در ضميرم زندگي ميكند مثل خداي تو. تو ميگفتي : بايبل درد هايت را ميكاهد. من قران نميخوانم ولي ياد خدا دردهايم را ميكاهد. گفته بودي : كاتوليك واقعي از ثروت اندوزي فرار ميكند و پولش را براي بيچاره ها خرج ميكند ولي اين تورك، چي؟ كرستين! فرشته ها چرا زخمي ميشوند. كريستن! بايد برگردم پيش تو. هي ، دلم براي تو ، براي تك سرفه هاي مزاحمت ، براي قاب ها ، براي موناليز و داستانهايم تنگ شده. بگذار پيش تو بيايم ، پيش داستانهايم ، پيش تك سرفه هاي مزاحم. زياد دليل پرسان نكن ،لطفا! کرستین فرشته ها چرا....موناليزا، پيچ ها.... راستي! اگر قيمت اسعار كانادا بلند نميرفت موناليزا بسته نميشد، پيچ ها بسته نميشد، قابها...ومن اينجا پيش تورك ، پيش لیست ها و رديف ها، پيش قبرستان نمي آمدم. راستي! كرستين كاش ميشد از نرخ اسعار با لهجه برتانوي ات مي پرسيدي كه ، آخر قابها چه گناهي داشتتند، موناليز چه گناهي داشت ، پيچها چه گناهي داشتند و كارگرها چي ؟ قوطي ها چي . كاش مي پرسيدي . من اگر با لهجه آسيايي ام بپرسم شايد گوشي را بگذارد:تون تون تون. كرستين در مورد اسعار چه ميداني؟ هيچ! من هم هيچ، فقط ميدانم كه اگر نرخ اسعار تغییر کند.قابها بسته ميشود ، موناليزا بسته ميشود ، سفره ها بسته ميشود و دهن كارگران مهاجر بسته ميشود.... گپ زدن با تو چقدر خوب است، چقدر خوب است رو به رويت نشستن و گفتن. تو ميدانی زبان من ، زبان هذيانها و تكرارهاست.من تكرار ميكنم ميداني ذهن آدمها به تكرار نياز دارد. اگر تكرار نكنم فراموش ميكنند و اگر فراموش نكنند من تكرار نميكنم . من حتي خودم، به تكرار نيازدارم من آدمم ، فراموش ميكنم عزيز ، خيلي زود فراموش ميكنم. ميگفتی:بهشت، اگر تو قران را بنويسي من ميخوانمش.اگر تو زباله داني هارا بنويسي، من ميخوانم شايد در در باره زباله ها به كشف تازه دست بيابم.من ميگفتم : كرستين: اين بهشت به درد دو شكم نان و کرایه^ء يك اطاق كوچك ميخورد. اين روزها ، اين شبها ، اين آسمان و اين زمين با خوابهاي من قهر استند. با نوشته هاي من قهر استند. اين دفتر انجماد را مي بيني. چقدر نوشته ام درهم و برهم. به درد هيچ هم نميخورد. چه وقت من‌- آنها را تایپ خواهم كرد. فرضا تایپ اش كردم كي آنها را خواهد خواند. هيچكس . مردمان سرزمين من وقت براي سر خاراندن ندارند آنوقت كي هذيانهاي مرا ميخواند. كي ؟ هيچ كس. ميداني كرستين در خانواده ما يك رسم قديمي بسيار جالب ا ست ما به میتینگها، کنفرانسها، گرد همايي ها نميرويم اين يك و دو ديگر اينكه هرگز آثار و نوشته هاي خود را چاپ نميكنيم. بابا همه عمر براي خودش نوشت. ملاحت گفت نوشته هايش را در اولين زباله داني گوتن بورگ دفن كرده ، بابا حتي نامه هاي يك زنداني برادرم را چاپ نكرد. از نوشته هاي من و ما كه بگذريم. کرستین چقدر خوبست رو به روي تو نشستن. رو به روي لهجه برتانوي تو نشستن و با لهجه آسيايي از درد هاي يك دل آسيايي گفتن ، چقدر خوبست روي به روي آن چشمان سبز جنگلي - با يك جفت چشم عسلي نشستن و جنگل و عسل را بهم آميختن ، چقدرخوبست . من و تو زير سقف اين آپارتمان کهنه و ساده قطعنامه حقوق بشر را باهم بنويسيم كه در آن انسان فقط يك نام دارد نه آسيايي ، نه برتانويی ، نه سياه و سفيد ، فقط انسان . پيوند ما درد است و اين پيوند را جناب تبعیض نژادي نمي تواند دار بزند. چقدر خوبست روبروي لهجه برتانويی تو نشستن و.... كرستين تو ديگر حالآ خيلي چيزها را در باره^ء سرزمين من ميداني نه؟ در سرزمين من هيولايی بزرگتر از تبعیض نژادي وجود دارد كه حتي پيوند هاي درد را دار ميزند باور كن حتي زور قطعنامه حقوق بشر به او نميرسد.ما را آنجا به نام قومها از پاكيزه ترين رشته^ء ما یعنی درد ها ي مشترك ما ميبرند. كرستين ميرود پشت كمپوترش مي نشيند. و من بر ميگردم.ليدا هنوز به ميكاييل فكر ميكند، به قبرستان،شاید هم به لست ها و رديف ها
دلم هيچ نميخواهد به ليدا نگاه كنم. ولي آیینه^ء كوچك روي بانت درمقابل من و ليدا که نيم صورت من و نيم صورت ليدا را نشان ميدهد نگاهم را به خود میکشد .آخ ، یا خدا! دلم ميلرزد. نزديك است، چيغ بكشم. من و تورك ،من و ليدا آخ چه شباهت وحشتناكي
يك ابروي بلند و كماني، خرمایی رنگ و كهنه ، يك ابروي بلند و كماني سياه رنگ و نو ، يك نيم جوره لبهاي بالا كمي باريك و پايين كمي پهن نه زياد بزرگ نه زياد كوچك گلابي رنگ، يك نيم جوره لبهاي بالا كمي باريك و پايين كمي پهن نه زياد بزرگ و نه زياد كوچك بي رنگ و نو. يك بيني قلمي و خوش تركيب نو ، ديگرش خوش تركيب ، قلمي اما كهنه و يك جوره چشمان عسلي كلان كلان مثل هم ، كاملا مثل هم ،
خدايا؟ اين چه خوابي است ، كاش بيدار شوم. ليدا نگاهم ميكند و مثل يك روح ، قهقهه ميزند. - بهيشت ، چه شباهتی ، شباهت وحشتناكی باهم داريم، نه بهیشت . عرق سردي را در تير پشتم احساس ميكنم و توام با آن پنجه هاي اسكليتي و مردانه كسي را روي شانه راستم . بر ميگردم نگاه ميكنم. مردي به سويم لبخند ميزند به ليدا نگاه ميكنم. می پرسم : چیزی گفتید ؟ -نه نه . به سیت پشت موتر دوباره نگاه میکنم، مرد ناپدید شده ، لبخند نيست.و لی صدای قهقهه لیدا روی آیینه را غباری کرده است. جنگل تمام شده و من حالا قبرستان را دیده می نوانم ببینم.
- بهيشت ، قبرستان را می بینی؟ ، ميكاييل عزيزمن از اين قبرستان نفرت دارد. يادت باشد ، خوب يادت باشد.
ادامه دارد ...................

Flight One Seven Two

zinatnoor — Fri, 28 Dec 2007 01:00:15 GMT

خاطرات و يادداشت ها من

------------------------------------

يك داســــــــــــتان كوتــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــاه از: زينت نور

Flight One Seven Two

پرواز شماره يكصدو هفتاد دو :

به قطرات باران كه شتابان به شيشه ي بلند قامت اصابت ميكرد و ميريخت: روي زمين ، روي سنگ ،روي شانه هاي عابرين گريزان و روي كوچه، نگاه ميكردم. باران مثل ياد تو بود.مثل عشق تو بود، مثل دل تو بود. جاري، ريزنده و بخشنده.

باران مثل تو تا ميآمدهرچه را که زخمی و ناپاك بود مي شست. باران هرچه را که در مسيرش بود. چشمه ميكرد، زلال ميكرد، تازه ميكرد و با هستي اش مي آميخت. چنان كه تو مرا با هستي ات آميخته اي. چنانكه تو مرا شسته اي و زلال كرد ه اي.

واي باران ، باران

شيشه ي پنجره را باران شست

از دل من اما ..

چه كسي

نقش تراخواهد شست .

چه كسي ، چه كسي ....

يادم آمد كه مصدق رادوست نداشتي. يك روز شعرهاي او را با دلسردي برايم ميخواندي. ميگفتم: مجموعه خاكستري را دوست دارم.

ميگفتي بسيار زيبااست . منم ،مجموعه خاكستري را دوست دارم

بي عشق تا جنون

zinatnoor — Mon, 01 Oct 2007 16:25:15 GMT

خاطرات و يادداشت ها من

------------------------------------

بي عشق تا جنون

بيست و چهارسپتمبر۲۰۰۷:

از هر گوشه چشمي، نگاهم ميكرد و از هر پهلو لبي، لبخند ميزد. احساس ميكردم پنج سال جوان ترام. چه بي خيال و شاد و سرحال بودم مثلیكه پيوندام با غم ، پيوندي -آب و آتش بود. ديوار دهليز كوچك رو به صنفهاي كمپوتر قاب عكسي را در بغل داشت. عكس در قاب سپيد با كناره هاي نقره ايش مثل روح تاكور خاكستري و منتظر و تنهامي نمود. نميدانم چرا بي آنكه او را در آن عكس ديده باشم.ميدانستم كه آنجا خواهد بود. ميدانستم كه درسراسردهليز روح او به دنبال صوفيا سرگردان است. کمی نزد یک تر رفتم و نگاه كردم. من، سپيده، ضياو صوفيا دركنارهم ايستاده بوديم و درست درقسمت وسطی بيست تا لب پر خنده، مردي با قامت راست و درست ،چشمان بزرگ میشي و چهره ي سخت بي لبخند، بي نگاه و بي تظاهر مثل بودا و اهورا-استاده بود. تاكور، پروفسیر ادبيات انگليسي ما . مردي كه پنج سال پيش چشمش را به روي لبخندهاي گرم صوفياش براي هميشه بست.رفت تا فردايي را كه نداشت براي محاد ديگر از خدا قول بگيرد. راستي: نميدانم خدا به قول و قرارهايش چقدرپابند ست شايد هيچ، احساس ميكنم او هميشه مثل قوانين شريعت ازروي يك ماده مي بخشد و از روي ديگر مجازات ميكند آنوقت چه ميداني كه براي بدقولي هايش هم يك دليل خداوندگاري محكم ارايه دهد تا هر چه آدم ست خاموش بماند.

تاکور عادت كرده بود كه فقط صوفيا را ببيند، خوبيهايش را، بديهايش را، ديوانه گيهايش را و لبخندهايش را. او همين كه صوفيا آمد بي آنكه با عشق آشنا شود با جنون آميخت و تا مرد از اين آميزيش برون نشد يا شايد نتوانست برون شود.من اين مرد را خيلي دوست داشتم براي همه صداقت عريان و همه خشم عريانش . او هميشه خودش بود حتي آنگاهي كه لبه ي تيز جنون ازكمر- اره اش ميكرد تا دو نيمش كند.